26-08-09

Keurmeester Tony


 

20:18 Gepost door Justice in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

Commentaren

Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken:Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. NOTEN
-Cidep was de naam van een door de Bonvoisin via stromannen geleide handelsdrukkerij waar politici van alle mogelijke strekkingen gratis verkiezingsdrukwerk konden bekomen en zichzelf zo, veeal zonder het te beseffen, schatplichtig maakten aan hem. De Bonvoisin liep in deze zaak een zeer zware celstraf op, maar vecht die nu aan bij het Hof Van Beroep in Bergen. Dit gebeurde na een eerdere procedureslag waarbij het Hof van Cassatie een arrest van het Brussels Hof van Beroep vernietigde. Het proces moet daardoor worden overgedaan.
-Het telefoontje zal later het voorwerp uitmaken van het onderzoek 231/97 van de Brusselse onderzoeksrechter Pignolet. Hem is verteld dat het hier ging om een complot om X1-piste te lanceren en dat Tania V. opzettelijk belde op het ogenblik dat De Baets in het bureau van Connerotte aanwezig was. Anderhalf jaar intensief onderzoek levert geen enkele ernstige indicatie in die zin op.
-Verhoor Annie Bouty, GP Brussel, 4 september 1996, pv. 38.914Z46.
-Marnette vertelt het voorval bij wijze van anekdote aan Suys, maar weigert iets op papier te zetten 'tegen onze bazen'. Daarop neemt Suys maar zelf het initiatief.
-Gesprek met Tania V., 21 juni 1998.
-Regina Louf recupereerde het manuscript grotendeels in haar eind 1998 verschenen boek 'zwijgen is voor daders' (Houtekiet/ Fontein)
-Bagou is het Franse woord voor 'vlotte babbel'.
-Informatie, 19 september 1996, BOB Brussel, pv. 112.360 (sammenvatting).
-Als voorwaarde voor de medewerking aan het onderzoek heeft X1 de BOB'ers doen beloven dat ze haar ouders met rust zullen laten.
-Verhoor X1, 20 sptember 1996, BOB Brussel, pv 114.035. De auteurs maakten gebruik van de Franse vertaling van dit verhoor, zoals dit op basis van de video-opnamen werd uitgeschreven. Het verhoor werd vertaald door Kristen Van Grimbergen, 6 november 1996, pv 116.600. Zoals verder zal blijken, bevatten de Franstalige versies hier en daar kleine vertaalfouten. ook werden enkele kleine wijzigingen aangebracht door de auteurs, om de leesbaarheid te bevorderen.
-X1 heeft die naam eerder tijdens het verhoor genoemd.
-De advocaten van Michel Nihoul zullen later luidkeels protesteren tegen het feit dat het parket van Neufchâteau een dergelijke foto van hun cliënt liet verspreiden.
-Ze zal later tot haar spijt moeten meedelen dat ze alle foto's van Nihoul en ook van Tony enige tijd geleden vernietigd heeft.
-Midden oktober gaat een speurder het huis in kwestie bekijken. Na een gesprek met de huidige bewoner besluit hij dat er opvallende gelijkenissen zijn tussen de beschrijving van X1 en de situatie toen hij er zijn intrek nam. BOB Brussel, 13 oktober 1996, pv115.458.
-Verhoor X1, 29 september 1996, BOB Brussel, pv. 114.037. Vertaald door Kirsten Van Grimbergen, 6 november 1996, pv 116.600. Terug uit het Frans naar het Nederlands omgezet door de auteurs.
-29 september, BOB Brussel, pv 114.038
-Pseudoniem.
-Noemt de naam van de politicus.
-Noemt de naam van een gewezen toppoliticus.
-Noemt de naam van een gewezen toppoliticus.
-Tijdens haar contacten met de BOB maakt X1 er op geen enkel moment een geheim van dat ze therapie volgt omdat ze aan dissociatieve stoornissen lijdt.
-Analyse schrift B1, X1, 22 januari 1997, BOB Brussel, pv 150.157.
-Analyse schrift B3, X1, 22 januari 1997, BOB Brussel, pv 150.159.
-Analyse schrift B4, X1, 24 januari 1997, BOB Brussel, pv 150.160.
-Analyse schrift B5, X1, 23 januari 1997, BOB Brussel, pv 150.161.
-Analyse schrift B6, X1, 23 januari 1997, BOB Brussel, pv 150.162.
-Analyse schrift B7, X1, 23 januari 1997, BOB Brussel, pv 150.163.
-Analyse schrift B9, X1, 28 januari 1997, BOB Brussel, pv 150.165.
-Analyse schrift E1, X1, 12 februari 1997, BOB Brussel, pv 150.276.
-Analyse schrift E11, X1, 12 februari 1997, BOB Brussel, pv 150.328.
-Analyse schrift E13, X1, 12 februari 1997, BOB Brussel, pv 150.330.
-Analyse schrift E14, X1, 12 februari 1997, BOB Brussel, pv 150.331.
-Analyse schrift E16, X1, 12 februari 1997, BOB Brussel, pv 150.333.
-Analyse schrift F20, X1, 29 maart 1997, BOB Brussel, pv 151.010.
-BOB Brussel, 15 november 1996, pv 117.146.
-BOB Brussel, 12 oktober 1996, pv 115.334.
-Verhoor X1, 13 oktober 1996, BOB Brussel, pv 114.039. Vertaald door Kristen Van Grimbergen, 19 november 1996, pv 117.153. Terug uit het Frans naar het Nederlands omgezet door de auteurs.

Gepost door: Stefaan | 27-08-09

Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken:Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. De gebeurtenissen in de maand oktober 1996 laten de rijkswachttop en de nationale magistratuur geen andere keuze dan de kaart te trekken van de zogenaamde 'nevendossiers'. Allereerst is er de onrust bij de publieke opinie na het omwille van het bord spaghetti wegsturen van onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte. Een week later stappen 300.000 Belgen mee op in de witte mars. Op meer dan één spandoek wordt gerefereerd aan 'namen' en aan 'lijsten'. Protectie is in die dagen veel minder veronderstelling dan zekerheid. Dertien oktober is de dag van het bange aftellen. Politici, niet de minste, adresseren nauwelijks verholen wenken aan procureur-generaal Eliane Liekendael van het Hof van Cassatie. Ze vragen haar 'creativiteit' aan de dag te leggen in haar beoordeling van de door de advocaten van Dutroux en Nihoul ingediende klachten over gewettigde verdenking van partijdigheid tegen Connerotte. Maar alleen al de gedachte aan 'soepele rechtspraak' bepleitende politici, doet de conservatieve magistratuur steigeren. Gemeentebesturen sluiten zich aan bij het algemene verzet tegen het onvermijdelijk lijkende spaghetti-arrest en organiseren petitieacties. Het ziet er naar uit dat het héle onderzoek-Dutroux uit Neufchâteau zal worden weggehaald.
Het is Connerotte zelf die op maandag 14 oktober, met wankele tred, de tv-camera's opzoekt met de bede het arrest van het Hof van Cassatie hoe dan ook te respecteren. 'Indien de zaak mij wordt onttrokken, kunt u er zéker van zijn dat het werk zal verricht worden in dezelfde optiek en dat het onderzoek zal worden voortgezet. Laat ons redelijk blijven'. In de namiddag weet Nabela Benaïssa met een megafoon een volksopstand te voorkomen op de trappen van het Brusselse justitiepaleis. Op vele plaatsen leggen arbeiders het werk neer.
In het aan die rumoerige maandag voorafgaande weekeinde meldt X1 zich voor een derde keer aan in de gebouwen van de Brusselse BOB. Op zaterdag 12 oktober is ze samen met de BOB'ers Rudy Hoskens en Stephan Liesenborgs naar Knokke gereden om er adressen aan te wijzen. Ze doet dat op overtuigende wijze. Voor de villa van E. gedraagt ze zich paniekerig. De uitleg die ze opgeeft over de binnenkant van het huis en de verschillende toegangspaden verstevigen het vermoeden dat ze hier vaker is geweest. Ze wijst ook de Sunny Corner aan, de vroegere villa van haar grootmoeder, en enkele hotels en villa's waar ze als kind naartoe is gestuurd.
Het derde verhoor van X1, dat op zondag om twaalf uur 's middags begint, en tot tien uur 's avonds zal duren, wordt voor De Baets en Hupez een emotioneel breekpunt. X1 start haar relaas met haar belevenissen met advocaat E. in een van een SM-kelder voorzien huis in Brussel. Er waren nog andere meisjes, zegt ze. 'Ook Clo was daar.' Flo, Clo... Ging het hier misschien om één en dezelfde persoon? Ja. Flo was het pseudoniem in haar manuscript, Clo was de echt roepnaam van haar vriendin binnen het netwerk, zegt X1. Advocaat E. heeft bizarre voorkeuren, zo blijkt.

-Hij hield ervan dat je met naald en draad, euh, ja, zijn zak naaide, dat ook. (...)
-Dus ge praat wel degelijk over het naaien van het scrotum met naald en draad hé?
-Jaja.
-Hebt ge dat veel moeten doen?
-Ja.
-Kunt ge mij zeggen wat het resultaat was?
-Het resultaat?
-Ja, na uw naaiactiviteiten. Wat gebeurde er toen?
-Hij genoot er zeker van... En dan was het gedaan, ja.

Kort daarna volgt een beschrijving van hoe kinderen in de buik en tussen de benen werden bewerkt met messen. Nihoul en E. raakten daar opgewonden van, vertelt X1. 'Er waren meisjes die achteraf helemaal gek werden en die zag je dan nooit meer terug.' Zijzelf bleek taaier dan vele anderen en kwam naar eigen zeggen 'in de harde tak van de SM-wereld' terecht. En zoals haar pijngrens evolueerde, zo verging het ook de wensen van de klanten.

-Zijn er in uw aanwezigheid nog ergere dingen gebeurd, erger dan de feiten die ge tot dusver opsomde?
-(na een lange stilte) Ik weet niet of ik mag praten.
-Excuseer?
-Ik weet niet of ik mag praten.
-Hebt ge erover geschreven?
-Nee.
-Waren er ergere dingen?
-Ja.
-Met u of met andere meisjes?
-Pff...pff... Mijn baby was bijna op tijd geboren. En dan weet ge het zeker? Ik denk dat ik achtendertig weken zwanger was.
-Op een gegeven moment waart gij zwanger? Hoe oud waart ge toen?
-Veertien?
-Gij hebt verklaard dat Tony u toen heeft geslagen?
-Ik kreeg weeën. Hij was niet dood. Hij is levend geboren.
-Hoeveel weken hebt ge hem gedragen?
-Achtendertig weken. Een normale zwangerschap duurt veertig weken.
-Dus de zwangerschap was bijna voltooid?
-Ja.
-Waar is het gebeurd?
-(stilte) Dat weet ik niet meer.
-Waart ge thuis? Of gaf Tony u dan geen pak slaag?
-Toch wel.
-Waar?
-Bij mij thuis.
-En de baby, wanneer is die geboren?
-Dat weet ik niet meer, dat weet ik niet meer.
-Wat is er gebeurd met de baby? Was het een jongen of een meisje?
-Ik denk dat het een jongen was, maar ik weet het niet zeker. Ik heb hem nooit in mijn armen mogen houden.

Wat De Baets en Hupez ook proberen, gedurende een minuut of tien krijgen ze geen woord meer uit haar. X1zit verwoed aan haar voeten te krabben, verbergt haar hoofd in haar armen. Ze knikt aldoor nee, af en toe eens ja. Meestal blijft het stil aan haar kant van de tafel. Rond tien uur 's avonds, vertelt X1, kreeg ze weeën, bij haar ouders in Gent. Ze belde Tony. Die kwam haar ophalen en reed stante pede met haar richting Knokke, bij grootmoeder. Tussen de eerste wee en de bevalling versteken meer dan vijftien uren.

-Tony was daar, uw grootmoeder was daar. Waren er nog andere mensen aanwezig?
-(lange stilte) Toen nog niet.
-Toen nog niet. Later wel? Zijn er mensen gekomen? Is er iemand gekomen? Spreek dan toch! Laat u gaan! Zeg het! Zég wat er gebeurd is!

X1 zit met betraande ogen in het niets te staren en blijft onbewogen bij het gebulder van De Baets. Hij bedaart, slaat opnieuw een minzame toon aan, maar moet ongeveer twintig minuten wachten op het eerste knikje.

-Gij wilt u dat niet herinneren?
-(stilte)
-Dit is het ergste wat ge hebt meegemaakt, is het niet?
-(knikt ja)
-En waarom wilt ge er niet over praten? Ge kùnt erover praten. Help uzelf!
-Ik wil morgen verder blijven leven.
-Ja, precies daarom moet ge verder praten. Hebt ge hier eerder al met andere mensen over gepraat of is het...
-(schudt het hoofd)
-Met niemand. En is dat niet zwaar om dragen? Ligt dat niet op uw maag? Vindt ge het niet noodzakelijk om erover te praten?
-Het is zo moeilijk (...).
-Iedereen kent het eindresultaat van wat ge gaat vertellen al, is het niet? Maar wij moeten weten in welke omstandigheden. En wij moeten weten wie daar aanwezig was en wat er gebeurd is.

De BOB'ers komen aan de weet dat er luidens X1 acht mensen aanwezig waren bij de bevalling, onder wie ook Michel Nihoul en E. Lompe vragen halen haar uit haar verdoving, ontdekt Hupez, wanneer hij haar vraagt wie het kind verwekt had. 'Hoe zou ik dat nu kunnen weten?!' Was er in haar omgeving dan niemand die iets merkte van de zwangerschap? 'Na zes maanden begon je dat te zien, voordien niet. Ik heb nooit echt een... Wel ja, op het einde woog ik tweeënvijftig kilo, dus...' In de laatste maanden van de zwangerschap was ze 'in het circuit' bijzonder gegeerd, zegt ze. Ze noemt nog twee andere mensen die die bewuste nacht, 16 juni 1983, holderdebolder naar de Sunny Corner Knokke reden: ex-politicus E. en 'een of andere baron'. De Baets moet zichzelf bedwingen wanneer hij X1 hoort preciseren dat Tony weliswaar had ingestaan voor de praktische organisatie van deze wansmakelijke bedoening, maar 'zelf niet heeft meegedaan'.

-Ja maar. Hij moet toch contacten hebben met die mensen. Hij gaat toch niet met u rondrijden? Het kan toch niet zo zijn geweest dat hij met u zomaar ergens naartoe reed en dacht: 'Bon, we zullen hier eens aanbellen om te zien of ze u hier niet nodig hebben?'
-Ik veronderstel van niet, maar ik weet niet zo zeker of... Ja, ja. Hij kent die mensen natuurlijk wel. Maar Ja.
-En diezelfde mensen waren daar op het ogenblik dat gij beviel?
-Die harde types, ja.

In het gezelschap zat volgens X1 ook een arts. Het ontlokt Hupez een bedenking. Het kan toch niet dat men tijdens de medische onderzoeken op school niks gemerkt heeft? 'Ik kreeg altijd een briefje mee van een dokter. Daardoor hoefde ik op school niet te worden onderzocht.'

-Is er na de bevalling nog iets gebeurd?
-Toen Tony vertrokken was, ben ik opgestaan. Ik trok een T-shirt aan en ben naar de living gegaan om te vragen waar hij was, of ik hem mocht zien. Ze zijn me toen beginnen pesten. 'Als ge me pijpt, zal ik zeggen wat het is en moogt ge het vasthouden'. Dat soort dingen. Spelletjes. (stilte) Ik denk dat hij in de keuken was. Toen ik bezig was, heb ik hem horen huilen (...)
-Wie was u aan het pesten?
-Pff, iedereen.
-Heb ge hen moeten bevredigen, daar in de living? Hebt ge dat gedaan? En hoe?
-Met de mond.
-Allemaal?
-Tony.
-Waren zij toen dronken?
-Ze hadden wat gedronken, ja. Die mannen drinken de hele tijddoor.

Ze wordt geblinddoekt en komt na een autorit van een uur of twee aan op een plek waar opnieuw een groep mensen haar zit op te wachten. Ze wordt uitgekleed. Alleen de blinddoek blijft. Tony neemt haar hand en laat die op iets rusten.

-Op wat?
-(lange stilte) Ik voel mijn baby, zijn haren, zijn neus... Ik was bijna blij... euh, gerustgesteld omdat...
-Ge waart blij omdat ge uw kind kon voelen?
-(knikt ja, laat haar hoofd op tafel rusten) Ik kan het niet vertellen.

De speurders hebben wijselijk besloten deze keer gewoon te wachten, haar niet meer te dwingen. X1 kijkt af en toe op, tracht zich te vermannen.

-Hij vroeg me... (snikkend) Hij vroeg me... hij vroeg me wie er moest sterven. Ik ... of de baby (begint opnieuw te wenen).
-Hij vroeg u wie er moest sterven, gij ofde baby.
-(snikkend) Ik zei, alsjeblieft, laat mij sterven, laat mij alsjeblieft sterven, alsjeblieft!
-Gij smeekte hem om te sterven, is het dat?
-Ja, zei hij. Ja, ge hebt de verkeerde keuze gemaakt

Gepost door: Stefaan | 27-08-09

Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken:Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht.
X1 meent zich te herinneren dat ze Nihoul in 1982 leerde kennen. Hij was een van die mannen, vertelt ze, die opgewonden raakte wanneer het meisje zich verzette, zodat een verkrachting werd gesimuleerd. Eén keer, zegt ze, deed Nihoul haar bijna stikken door een kussen op haar hoofd te drukken. X1 houdt niet van fotoconfrontaties, Zo wordt meteen duidelijk. Ze maakt een afwerend gebaar wanneer men een stapeltje foto's van auto's voor haar uitspreidt. Wanneer men haar confronteert met de inmiddels wereldwijd door kranten, weekbladen en tv-stations afgebeelde foto van de ongeschoren Nihoul in pose van de verschrikkelijke boef, knikt ze dan weer nee. Die kent ze niet. 'We moeten hier nog wel ergens foto's liggen hebben van Nihoul in kostuum, met een stropdas', zegt De Baets. 'Bij mij thuis liggen er ook nog enkele', zegt X1 zonder te verpinken. Het is niet die belofte, die achteraf loos blijkt, die de BOB'ers doen besluiten dat ze X1 een tweede keer willen verhoren, maar de passage die daarna volgt. Ze legt uit dat Nihoul haar meestal meenam maar een appartement waarvan ze aanneemt dat het niet het zijne was.

-Kunt gij dat appartement beschrijven? Kunt ge er u iets van herinneren? Was het één kamer of was het een appartement? Of was het een huis?
-Binnenin was er een nogal ouderwetse grote deur met gietijzer ervoor en glas. Welja, ik wil zeggen: een raam en dan gietijzer. Ge ging daar binnen en dan moest ge naar links. Trappen. Toen had ge... goh, hoe was het ook weer... een trap voor u. Ge ging naar boven. En dan links waren er trappen naar beneden (...). Er stonden antieken voorwerpen. Ge kwam er binnen in een kamer. Die gaf uit op een binnentuin. Niet zo groot.
-Waren er planten?
-Jaja, die waren er. Wat was er nog? Weet ik veel, een boom. Een denneboom. Euh, en voor de rest normale dingen. Struiken. Ja, zoiets; Dat was het ongeveer.

Met deze dialoog begint de zaak-X1? Want wat niemand in de verhoorkamer dat ogenblik weet, is adt ze hortend en stotend een min of meer accurate beschrijving heeft opgegeven van een appartement dat Annie Bouty tot in het begin van de jaren '80 betrok in de Dupréstraat in jette - in spiegelbeeld weliswaar. Het is iets wat de speurders later vaker zal opvallen. In elk van haar beschrijvingen dient links te worden vervangen door rechts en omgekeerd. Die ochtend, het is inmiddels halftwee, blijft De Baets zoeken naar een zwakke plek in het agweersysteem van zijn getuige. Hij probeert het met humor.

-Waren er in die periode onder de klanten uit te omgeving van Gent ook bekende personen?
-Dat is moeilijk te zeggen als ze niet aangekleed zijn.
-Ja, en het ene naakte achterwerk ziet er hetzelfde uit als het andere.
-En als ge hun hoofd niet eens ziet.
-Ja, dat weet ik maar, euh.
-Ik mag dat in feite niet zeggen. Er waren zoveel mensen die goed konden kletsen en leuteren over van alles en nog wat, maar of ze belangrijk waren... allez ja.
-Hebt ge, toen ge ouder waart, mensen kunnen identificeren? Dat ge zo zei: hee, die tiep daar, zijn gezicht heb ik al eerder gezien?
-Jawel, maar dat is helemaal niet prettig. Ge vergeet dat onmiddelijk. En het is zo gênant trouwens. Soms was het van: godverdomme, bekijk dat nu. Maar ongeveer een half uur later wist ik het al niet meer. Het is ellendig. Het maakt het allemaal zo frustrerend voor mij. Ik bedoel: ik zou jullie zo graag antwoorden geven.

Het antwoord komt er na een korte pauze. Op de videoband is te zien hoe X1 ongemakkelijk heen en weer zit te schuiven en duidelijk maakt dat het voor haar welletjes is geweest. 'Mijn God, laat me niet nog eens terugkomen', brengt ze aan het einde van het verhoor uit. X1 heeft vier kinderen en moet elke ochtend om zven uur op. De drempel waar hij bij een volgende gelegenheid overheen zal moeten, begrijpt De Baets, is het moeilijk te vatten schuldbesef waaronder ze gebukt lijkt te gaan.

-Ziezo, het is kwart voor drie, we stoppen ermee. We gaan een nachtje slapen.
-Een nachtje!
-Een week om te slapen dan.
-Pff... ziedaar het gebruikelijke enthousiasme.
-Is dat niet goed?
-Zeker
-Het is beter enthousiast te zijn dan...
-Ja, uiteraard, uiteraard. Hoeveel tijd, ik bedoel... wat heb ik mezelf nu toch weer in de problemen gewerkt. Ik bedoel: hoeveel tijd zal dit niet kosten?

Het tweede verhoor vindt een week later plaats, op 30 september. Dit is een goede piste, zo lijkt het.

-Ik heb haar daar nog gezien.
-Waar?
-Daarvoor.
-In Gent?
-Bij Nihoul.
-In brussel?
-Ja.
-In een club?
-In brussel, ja. Maar dat is ook alles wat ik weet hoor.
-Hebt ge gezien dat ze misbruikt werd?
-Niet dat ik het gemerkt heb.

Het is dan al halftwee 's ochtends. De Baets en Hupez kijken elkaar aan. De foto die ze haar hebben getoond, is een jeugdfoto van Nathalie W., het eerste slachtoffer dat in Neufchâteau kwam getuigen over het bestaan van invloedrijke netwerken van kinderprostitutie in België. Nathalie beschuldigde Michel Nihoul ervan dat hij haar driemaal heeft verkracht toen ze nog een kind was. Ze heeft hem, zegt ze, een paar keer gezien in de seksclub les Atrébates. X1 situeert haar in de periode 1982-'83. Het zal niet vaak voorkomen dat X1 een datum juist heeft, maar deze keer kennelijk wel. In de gebouwen van de BOB heeft ze tot op dat ogenblik nooit het pad gekruist van Nathalie W., ze kan haar niet hebben geholpen. Er zijn weinig of geen gelijkenissen tussen de Nathalie W. van nu en de meer dan vijftien jaar oude foto.
X1 heeft haar twee ondervragers eerder die dag al overtuigd. Wanneer ze haar in de vooravond in Gent gaan ophalen, maken ze bij het inrijden van Brussel een ommetje via het Instituut van het Heilig Hart. Van daaruit rijden ze het centrum van Jette binnen. Wanneer ze een laan met bomen indraaien, wordt X1 op de achterbank onrustig. De laan is in dat gedeelte slechts langs een kant bebouwd. Aan de andere kant is er een spoorweg. 'Hier was het', zegt ze plots. De laan waar ze doorrijden is de Dupréstraat.

Het tweede verhoor begint met een relaas over hoe X1 als kleuter werd verkracht door een hond. De eerste keer dat dat gebeurde, vertelt ze, had grootmoeder de zaken slecht voorbereid. Ze was niet vastgebonden en begon wild om zich heen te trappen, wat tot gevolg had dat de Duitse herder haar in het gezicht beet. 'Een ongeval', heette het op school. Dit soort scènes, vertelt ze, werd gefilmd. Op bestelling. Na de honden kwamen de mannen. 'Blijkbaar raakten ze opgewonden door die honden.' Er was een vast cliënteel, zegt X1. Ze beschrijft ook minder macabere gebeurtenissen, onder meer in een hotel in Knokke. Ze noemt de namen van vier andere kinderen die er door hun ouders werden uitgeleend, onder wie Conny De Windt.
In de week voor het tweede verhoor heeft X1 De Baets gebeld om hem te melden dat ze een boel dingen bewust verzwegen heeft. Ze twijfelde of ze de twee BOB'ers kon vertrouwen, zegt ze, en ze vreest ook dat men haar niet zal geloven. 'De volgende keer zal ze concreter zijn', beloofde ze. de eerste naam die X1 die nacht vermeldt, is er meteen een die inslaat als een bom. Het is O., een bekende politicus uit de streek waar ze opgroeide. Hij was een van de centrale figuren op de seksfuiven in het hotel, vertelt ze.

-Herinnert ge u de voornamen van andere personen uit de entourage van O. die daar aanwezig waren? Namen of voornamen van personen die ge later kunt hebben gezien op de televisie of... weet ik veel waar?
-Ja, er zijn er die ik later heb... Het is toch bizar. Het is heel bizar dat... er waren af en toe mensen uit de politieke wereld die ik later op de televisie heb herkend.
-Kunt ge de namen van deze politici noemen?
-Oh, op dat moment niet.
-Toen niet, maar nu misschien wel?
-Ja, maar goed. Voor die enkele keren dat ik ze op de televisie heb gezien, om maar te zeggen, eh... Ik heb toen N. herkend en... ik ben aan het nadenken over zijn naam, maar ik slaag er niet in om hem te vinden. Hij is nochtans erg bekend. Hij werkt nog steeds aan de zijde van E.

Haar ondervragers dringen aan. Willen weten of ook hij tot de CVP behoorde.

-Was het iemand uit dezelfde entourage als O.?
-Ik geloof, het is een beetje gemeen om het te zeggen, dat er bij waren die gerold zijn. In die zin dat er personen aanwezig waren die niet wisten waaraan ze begonnen.
-En deze persoon was een van hen?
-Dat was een van hen.
-Dus, in feite was hij...
-Dat zagt ge meteen aan hun reacties. Dat zagt ge aan hun reacties of niet, allez ja...
-Het behoorde niet tot hun gewoonte?
-Aan hun zenuwachtigheid en hun ongemak, al die dingen. Ge zag onmiddelijk of het iemand was die... (...)

De aandacht verlegt zich naar oud-toppoliticus E., van wie volgens X1 zeker niet kan worden gezegd dat hij onder sociale dwang tot seks met kinderen kwam. Ze werd naar eigen zeggen meermaals door haar grootmoeder naar 's mans verblijf gestuurd. Ze geeft een vrij uitvoerige beschrijving. Gaandeweg begrijpen de speurders dat wanneer hun getuige al eens namen noemt, dat dit voor een stuk komt doordat die mensen achteraf een zekere roem genoten. Van de chiropractor, de dokter, de koloniaal, de Duitser en de Engelsman zullen ze nooit de identiteit kunnen achterhalen. Van die ene - in de jaren zeventig nogal bekende - sportman dan weer wel. In een manege in Knokke werd hij door vrienden in een kleine ruimte opgesloten met X1. 'Ik wist wat er moest gebeuren, maar hij niet.'
En dat allemaal onder het goedkeurend oog van een hoogbejaarde grootmoeder? De ouders en grootouders gaan de BOB'ers meer en meer intrigeren. Oma deed het zeker niet uit voluntarisme, zegt X1. de gepensioneerde vrouw, die na de dood van haar man nooit werkte, leidde een luxueus leven en genoot aanzien in Knokke en daarbuiten. Ze liet zich overal per taxi vervoeren, kocht producten van dure merken en gaf nu en dan een familielid een 'ruggensteuntje'. Het is wat de Baets moeilijk kan vatten, dat dubbelleven. In haar knokse periode ging ze braafjes naar school en volgde ze balletlessen. Na haar verhuizing naar Gent werd de lijn van dat dubbelleven doorgetrokken, zegt ze. op haar vijftiende werd ze zwanger en deed Tony haar een abortus ondergaan. Over haar moeder vertelt ze dat die heel precies wist wat Tony met haar uitspookte. ze bracht haar dochter zelf met de wagen naar nachtclubs in de buurt van Gent, waar SM-fuiven plaatsvonden.

-Zou uw vader op de hoogte kunnen zijn van de feiten?
-Mijn vader... mijn vader is een speciaal geval. Moest ge het hem vragen... hij zou alleen maar nee zeggen. Nee. Hij heeft het nooit willen zien. En als mijn vader denkt dat er niets gebeurd is, dan is er niets gebeurd. Wel ja, 't is te zeggen...
-Is uw vader op de hoogte van wat er gebeurde in de tweede periode, die tussen twaalf en zestien jaar?
-Op een dag heeft Erwin het hem gezegd.
-Wie heeft het hem gezegd?
-Erwin, mijn man. Hij heeft het een keer gezegd toen hij heel kwaad was. daarop heeft mijn vader geantwoord, in enkele woorden: 'Wel, hebt ge dat nog steeds in uw hoofd zitten?'
-Dus, in feite was dat een bekentenis?
-Zo kwam dat bij mij over , ja...

Rond middernacht krijgt X1 het lastig. De Baets confronteert haar met de ene foto na de andere. ze herkent wel een foto van de beruchte tent Les Atrébates, maar ze voegt er eerlijkheidshalve aan toe dat ze de gevel onlangs op het tv-journaal heeft teruggezien. de oorzaak van haar neerslachtigheid is 'Flo'. Dat was haar vriendin, toen. Ook Flo is veelvuldig misbruikt door Nihoul en de anderen, zegt ze. Het blonde meisje uit Gent, iets ouder dan X1 zelf, komt uitvoerig ter sprake in het manuscript dat Tania aan de speurders gaf. X1 mijdt het onderwerp.
Iets voor tweeën 's ochtends wordt X1 gevraagd of ze kan vertellen over die SM-Fuiven. Ze staat op en haalt een bundel papier uit haar handtas. Ze begint voor te lezen uit een enkele jaren oud geschrift hoe men niet alleen allerlei soorten vibrators gebruikt, maar ook flessen, de achterkant van een zweep en iets wat volgens haar sterk op een mixer leek. 'Ik kan het anders niet vertellen.' Met grote ogen kijken haar ondervragers naar de hoeveelheid papier die X1 in haar tas heeft zitten. Hele stapels op een schrijfmachine getikte vellen, zwarte Atoma-schriftjes. Wat ze zonet heeft voorgelezen, zegt ze, dateert van de maand augustus. de beelden van Dutroux en Nihoul, deden een hoop verdrongen herinneringen opborrelen. Maar de rest gaat terug tot in de periode tussen 1989 en 1993.

-Dat was voor uzelf bestemd?
-Eh nee, 't is te zeggen. Ik begon met weinig, allez ja.
-Ja?
-In die periode was ik volop aan het, tja... aan het genezen. Van mijn meervoudigheid en dat soort dingen. Maar de mensen die het lezen, zullen verrast zijn door de namen die erin staan.

De ondervragers zijn getroffen wanneer X1 het hele pakket overhandigt. dit is zichtbaar te veel om het in enkele dagen tijd, met het oog op dit verhoor, te hebben klaargestoomd. In een gerechtelijk onderzoek is papier eindeloos veel meer waard dan een gesproken getuigenis. Al wat X1 vertelt, zal van nu af aan getoetst kunnen worden aan de wijze waarop ze daar de afgelopen jaren zelf mee omging. de overhandiging van de geschriften volgt kort na de herkenning van Nathalie W. Patriek De Baets lijkt haar op de een of andere wijze te willen belonen voor haar moed, geraakt even niet uit zijn woorden en zegt dan plechtstatig: 'Wij brengen u ter kennis dat dit meisje eveneens verhoord wordt door ons. ze is iets ouder dan u, eenendertig jaar, geloof ik.' X1 knikt stilletjes. haalt nog enkele schriftjes uit haar tas. 'Kijk hier, september 1993.'

Het analyseren van de hele vracht geschriften zal de speurders maanden werk kosten. Pas halfweg januari 1997 zullen zij hun eerste analyses afleveren. Slechts occasioneel heeft X1 in haar notities een datum vermeld, maar na onderzoek van het papier en het handschrift - of de lettertekens van de schrijfmachine - staat het voor hen buiten kijf dat dit alles inderdaad van lang voor de zaak-Dutroux dateert. De meeste geschriften zijn blijkbaar tot stand gekomen tijdens slapeloze nachten. Soms is haar taalgebruik expliciet, meestal verhullend. 'hij (Tony) verhuurde me aan zijn vrienden en aan zakenrelaties', schrijft ze op een van de niet-gedateerde vellen A4-papier. 'De cameraploegen draaiden daar niet alleen reclame (...) Die mannen die daar gefilmd werden, droegen maskers'.
Eén van de geliefkoosde spelletjes tijdens de seksfuiven waar ze naartoe werd gebracht, was het verstoppertje spelen, lezen de BOB'ers. 'Het kwam er op aan gevonden te worden op een comfortabele plek, een zetel of zo.' In hetzelfde geschrift noemt ze enkele voornamen en plaatsen die al zijn opgedoken tijdens de eerste verhoren. Op een gegeven moment, schrijft ze, heeft Tony het plan opgevat haar te laten figureren in een plubliciteitsspotje over zonnebanken. Ze doet het niet goed en krijgt slaag. In alweer een ander geschrift heeft ze het over haar grootmoeder, beschrijft ze hoe die haar uitleende aan een klant en haar verplichtte sperma op te likken van de vloer. In een op 16 november 1994 gedateerde tekst heeft ze het over haar vader, over hoe ze die ooit betrapte toen ze de huiskamer binnenkwam en zag hoe hij voor de televisie aan het masturberen was. Bron van opwinding was een videotape waarop ze zelf figureerde.
In een op 20 maart 1995 neergeschreven tekst gaat X1 terug naar de periode toen ze acht was en nog in Knokke woonde. 'Regelmatig waren er vier klanten per dag.' Wat verderop in de bundel stoten de speurders op een tekst die blijkbaar dateert van 24 april 1995. X1 beschrijft hoe Tony haar heeft meegenomen naar een studio waar ze wordt geblinddoekt en vastgebonden aan een bed. 'Iemand kwam binnen met een hond, die me zou verkrachten', schrijft ze. 'Ik hoorde het gezoem van de camera's.'
In een zeer uitgebreid geschrift, twaalf pagina's lang en zonder datum, beschrijft ze hoe ze op een gegeven moment zwanger wordt en hoe Tony beslist dat het kind moet worden gedood. 'Ik vraag me af of Tony nog steeds overal loopt op te scheppen over zijn goede contacten met...', luidt het in een van mei 1995 daterende geschreven tekst. Het gaat om een baron en een politicus. in dit drie vellen tellende geschrift geeft ze tegelijk uiting aan haar vreugde omdat Tony al geruime tijd niks meer van zich heeft laten horen, maar vraagt ze zich af of ze ooit zal genezen. Haar leven, schrijft ze, is een permanente strijd met herinneringen, maar: 'Nu ben ik vrij, ik ben jong. Zij zijn oud.' 'Ik wil het verleden vergeten', klinkt het op de volgende vijf bladzijden. 'Ik wil ze vergeten, die SM-feestjes, die dieren, die riemen, die zwepen, die kettingen, die messen...'
In een van begin 1996 daterende tekst neemt X1 zich voor nooit meer naar de tv-journaals te kijken: 'Ik zag daar iemand die ik moest vergeten.' 'Ik zou graag naar de flikken stappen, maar ik weet niet hoe', klinkt het elders. 'Ik wil papa en mama er niet bij betrekken.' Ze schrijft dat ze zich schuldig voelt, dat een aangifte bij de politie misschien wel tot gevolg zou kunnen hebben dat haar kinderen worden weggehaald; 'Tania begrijpt me niet', besluit ze. 'Ze begrijpt niet dat ik zelf ook meisjes moest opleiden.'
In een apart schriftje, blijkbaar bedoeld als een soort dagboek, wendt ze zich tot haar therapeute. Ze beschrijft hoe ze bepaalde verdrongen herinneringen buiten de therapie wil trachten te houden, hoe ze vaak terugdenkt aan Allan, de Canadese handelsreiziger die ze voor haar biologische vader aanziet. 'Ik zie mijn daders vaak op de televisie', klinkt het. 'Dan komen er van die details terug. Hun kleren , hun aftershave.' Ze haat mannen in maatpak, villawijken, dure meubelen, dure auto's... 'Ik wil nooit meer bang zijn.'
Half oktober meldt X1 in een telefoontje aan De Baets dat ze opnieuw een dader heeft kunnen identificeren. Het gaat om de Brusselse advocaat E. van wie kortelings een foto is afgedrukt in een Vlaams weekblad. het parket in Neufchâteau beschikt op dat ogenblik over meer dan serieuze aanwijzingen dat de man zeer nauw bevriend was met Michel Nihoul.

Gepost door: Stefaan | 27-08-09

Het woord getrouw, dat g' onbevreesd moogt spreken:Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht. 'Mijn God, laat me niet nog eens terugkomen'.
Getuige X1, 20 september 1996


-Laat ons beginnen met uw leven in Knokke. Of liever: zeg ons eerst uw naam uw voornaam, geboorteplaats en geboortedatum. Dan komen we aan uw opvoeding, waar die plaatsvond, en van daaruit gaan we naar de perioden die belangrijk zijn.
-Voor mij zijn ze belangrijk. Mijn naam is Regina Louf. Geboren in de tijd van de flowerpower, de tijd van de eerste mens op de maan. geboren in Gent op 29 januari 1969 en verhuisd naar Knokke, bij mijn grootmoeder, toen ik anderhalf jaar oud was.
-Hoe heetten uw vader en uw moeder?
-Dat is moeilijk... Mijn vader, mijn moeder...
-Uw grootouders langs uw moederskant?
-Hem heb ik niet gekend. Hij is gestorven in 1958 of zo. Hij was politiecommissaris. Mijn grootmoeder is gestorven in maart 1996.
-Hoelang zijt gij bij uw grootmoeder blijven wonen?
-Tot ik tieneneenhalf jaar oud was.
-Ging u in die periode naar school?
-Ja, natuurlijk. In de visitatieschool van het Heilig Hart.
-Zijn er zaken uit die periode waarover ge wilt praten?
-Wat wilt ge weten?


In die eerste minuten van het eerste verhoor wordt de toon gezet. Ondervragers De Baets en Hupez trachten zich strikt aan de regels te houden en slaan een droge, afstandelijke toon aan. Ook al heeft zij dat aan de telefoon al uitgelegd, mogen ze haar niet vragen: ben je toen seksueel misbruikt? De vraagstelling, zo is hen op het hart gedrukt, moet neutraal zijn. De voor het onderzoek relevante informatie moet van haar komen. Van niemand anders. X1 heeft het zo niet begrepen. Wanneer men haar vraagt of ze 'daarover kan praten', antwoordt ze ja met een blik van: daarvoor zit ik hier toch? Krijgt ze het gevoel dat men haar zaken wil doen herhalen die ze al eerder buiten de context van het verhoor heeft gezegd, gaapt ze haar ondervragers niet begrijpend aan. 'Eigenlijk zocht ik naar een manier om er na één verhoor van af te geraken', blikt X1 later terug. 'Ik wou hen enkel vertellen hoe een netwerk van kinderprostitutie werkt, wat de interne codes zijn, hoe men slachtoffers zo ver krijgt dat ze een leven lang blijven zwijgen. Ik kon me niet voorstellen dat ze zich voor mijn verleden zouden interesseren.'
Er is op 20 september geen sprake van moorden of sadistische seksspelletjes met kinderen. Onderwerpen die haar bij volgende gelegenheden tot breedvoerige beschouwingen zullen leiden, wimpelt ze af met een 'neen' of in het beste geval met: 'Ik denk dat ik het onbewust vergeten ben.' De eerste antwoorden van X1 zijn vaak uitermate contradictorisch met wat ze later zal verklaren. Op 20 september heet het dat ze op haar twaalfde door haar pooier, Tony, is ontmaagd in het bed van haar moeder. Later zal ze spreken over een zwangerschap op haar tiende. En toch bevat het eerste verhoor al indicaties dat de getuige de zaken rooskleuriger voorstelt dan ze dat volgens haar zijn. Ze schrikt op wanneer De Baets haar vraagt of haar moeder dan niets had gemerkt van een bloedvlek op de matras. 'Oh, ik bloedde maar een heel klein beetje.'
Met zin voor detail beschrijft X1 hoe haar grootmoeder in Knokke haar op een dag voorstelde aan een Franstalige gepensioneerde die permanent in de mondaine badplaats leek te resideren en door iedereen werd aangesproken als 'Monsieur'. Hij was een van haar vaste klanten. Ze was, zegt ze, anderhalf jaar oud. Grootmoeder slaagde erin de eigenschappen van een Spartaanse opvoeding te vermengen met die van het veeleisende pooierschap. 'ik moest er ook schoonmaken. Op een dag was ik enkele plinten vergeten te poetsen. Ze zei er niks over. Nee, ze negeerde me. Drie weken lang zei ze geen woord. Tot ik me voor haar op mijn knieën gooide en smeekte: maar zeg me dan toch wat ik verkeert heb gedaan! Dan kwam het: je hebt die plinten niet gepoetst. Zo was ze. Bij haar kwam het erop aan perfecter te zijn dan perfect.' Bij het aanwijzen van klanten was oma net zo communicatief. 'Toen ik thuiskwam, hing er aan een haakje een sleutel van een van de negen kamers die de villa telde.' Dan had ze er veelal het raden naar wat deze klant precies verlangde. Deed ze onbewust niet precies wat er van haar werd verwacht, dan kreeg ze straf. Zo bepaalden de klanten mee haar referentiekader van goed en slecht.

-Toen ge daarnet over 'Monsieur' sprak, hebt ge gezegd dat hij twee tot driemaal per week kwam. Deden de andere klanten dat ook?
-Ja. Tenminste, in de rustige perioden. November, januari, februari. Dan had ik leuke vakanties. Als ik er toen één per dag had, was ik tevreden.
-Als ge er één per dag had, waart ge tevreden?
-Ja, dat was weinig. Niet dat ik het leuk vond hoor.
-Maar hoeveel mensen kwamen er dan per dag?
-Hoeveel mensen er ...?
-Ja?
-Pfft... Als alle kamers volzet waren?
-Waren het allemaal van die types?
-Nee niet allemaal, niet allemaal. Maar toch. Zelfs al waren het er maar twee of drie...
-Goed, we spreken hier van twee tot drie personen per dag?
-Ja, zeker tijdens het seizoen.
-Moest ge dan niet naar school?
-Toch wel.
-Hoe combineerde ge dat dat dan met uw activiteiten daar?
-Dat was niet moeilijk. Ik ging naar school en 's middags kwam ik naar huis om te eten. 's Avonds, ja, om vier uur. De school was afgelopen om vier uur. (...)
-Hebt ge nooit over die periode gesproken met uw moeder?
-Nee.
-Zelfs nu niet? Bezoekt ge uw moeder nog?
-Ik bezoek haar nu en dan, ja. Mijn moeder ligt op sterven. Waarschijnlijk haalt ze het einde van de winter niet. Wat moet ik haar nog zeggen? Godverdomme, ik zie er écht het nut niet van in.
-Ge zijt getrouwd, ge hebt kinderen. Gaat ge uw moeder bezoeken met uw kinderen?
-Nu en dan ga ik op visite, ja.
-En is er dan nooit een intiem contact geweest met uw moeder? Om te praten over wat er bij uw grootmoeder is gebeurd?
-Nee, nee.
-Nooit?
-Ik heb pogingen ondernomen. Ik heb pogingen ondernomen, maar...
-Pogingen, met welk doel?
-Wel ja, pogingen om te vertellen wat er gebeurd is. En ze heeft onmiddellijk gezegd dat dat onmogelijk was, dat het niet waar was. Enfin, ze wou dan zelfmoord plegen, begon medicijnen te slikken en haar haren uit te rukken... Dan dacht ik: hola. (...) Ik had geen zin om ook nog haar dood op mijn geweten te hebben.

Tony V. werkt in 1980 als vertegenwoordiger voor het Duitse merk van hondenaccessoire Gimpet. In die hoedanigheid komt hij in 1980 het hondenkapsalon van haar moeder binnengewaaid. X1 wordt verliefd op de Antwerpse macho. Hij is zevenentwintig jaar ouder dan zij. Hij stuurt het half verwilderde kind naar de kapper, leert het make-up gebruiken, koopt rode lingerie. Hij komt haar vanaf het laatste jaar in de lagere school regelmatig afhalen. Eerst voor eigen gebruik, daarna om haar uit te lenen.

-Waren er ook andere kinderen?
-Soms waren er andere kinderen, ja. Niet altijd, maar er waren er. Nu, ik had weinig contact met hen. Alleen met Flo. Haar kende ik.
-Waren er ook andere personen aanwezig op die seksfuiven?
-Dat varieerde, maar ik denk dat er toch altijd minstens zes of zeven personen waren.

Na een uur of drie merken de BOB'ers hoe het humeur van de getuige omslaat. De lacherige, zelfzekere antwoorden blijven uit. Haar woorden komen minder snel en ze spreekt raadselachtige zinnetjes uit waar geen verdere toelichting bij volgt: 'Ik voelde me schuldig... Omdat ik dat meisje niet kon helpen. Omdat ik haar niet kon beschermen. Ik heb alles geprobeerd. Ik trachtte haar af te leiden.' De Baets snijdt een ander onderwerp aan. Pornofilms.

-Hoeveel keren?
-Zoveel keren dat ik het op het einde echt niet meer wist. Zoveel keren...
-En de acteurs waren altijd dezelfden? Was het altijd Pascal?
-Nee, er waren anderen. Soms was ik geblinddoekt of droegen zij maskers. Of zoiets. Dat gebeurde...
-Welk soort maskers?
-Van die dingen die ge in de winkel kunt kopen. In seksshops. Allez, hoe heet dat... SM-spullen en zo. Pff. Van die dingen in leer. Er waren ook soms SM-attributen, apparaten en zo. Pff.
-Maar dat werd altijd gefilmd?
-Dat werd gefilmd (...)
-Gaat het? Niet te moe?
-Nee, ik ben niet moe. Maar het is moeilijk om de juiste woorden te vinden (...).
-Hebt ge onlangs klanten herkend?
-Ja, op de televisie.
-Wie?
-Nihoul. Dat is sinds die eerste keer dat ik hem op de televisie zag... ik kan zijn naam maar niet onthouden. Uiteindelijk ben ik op teletekst gaan kijken. Zo van: waw, ik ken zijn naam. Jaja, meteen, onmiddellijk.

Gepost door: Stefaan | 27-08-09

Censuur
Bepaalde mensen blijken geen toegang te krijgen tot deze blog of tot een aantal pagina's van deze blog.

-

27 augustus 2009

stefaan saey aan mij

verzonden door live.nl


De toegang werd geweigerd!!
-
YOUR ORG NAME Toegang tot de pagina:

http://klachten-over-justitie.skynetblogs.be/post/7243481/keurmeester-tony

... werd geweigerd om de volgende reden:

Gewogen woorden limiet overschreden.

Categorieën:

Pornography, Pornography (Italian), Pornography (Danish), Pornography (Dutch), Pornography (German), Pornography (French), Pornography (Portuguese)

U ziet deze melding omdat de pagina die u probeerde te benaderen, materiaal lijkt te bevatten dat ongeschikt is om te bekijken, of gemarkeerd is als ongeschikt om te bekijken.

Als u hier vragen over heeft neem dan contact op met uw netwerkbeheerder.



Verzorgd door DansGuardian

Gepost door: PSD | 27-08-09

Web.nl briefje
Web.nl

Brussel, 27.8.2009

Ik vroeg mij af waarom Web.nl bepaalde blogs of blogpagina's censureert.

In bijlage onze publicatie in verband met het censureren van de blog http://klachten-over-justitie.skynetblogs.be/ waarover Web.nl-lid Stefaan Saey ons berichtte.

In afwachting van uw antwoord, teken ik,

met vriendelijke groet,

---


Censuur


Bepaalde mensen blijken geen toegang te krijgen tot deze blog of tot een aantal pagina's van deze blog.

-

27 augustus 2009

stefaan saey aan mij

verzonden door live.nl


De toegang werd geweigerd!!
-
YOUR ORG NAME Toegang tot de pagina:

http://klachten-over-justitie.skynetblogs.be/post/7243481/keurmeester-tony

... werd geweigerd om de volgende reden:

Gewogen woorden limiet overschreden.

Categorieën:

Pornography, Pornography (Italian), Pornography (Danish), Pornography (Dutch), Pornography (German), Pornography (French), Pornography (Portuguese)

U ziet deze melding omdat de pagina die u probeerde te benaderen, materiaal lijkt te bevatten dat ongeschikt is om te bekijken, of gemarkeerd is als ongeschikt om te bekijken.

Als u hier vragen over heeft neem dan contact op met uw netwerkbeheerder.

-------------------------------------

Bedankt voor uw bericht. Wij hebben deze in goede orde ontvangen.

Met vriendelijke groet,
WEB.nl Redacteuren Support

http://www.web.nl/redacteuren/contact.php

Gepost door: PSD | 27-08-09

'Ik hoop dat u beseft waar u aan begint'
X1, 19 september 1996


Te oordelen aan de voorpagina's van de kranten, heeft de ontdekking van de stoffelijke resten van An Marchal en Eefje Lambrecks het land dicht bij de emotionele pijngrens gebracht. Het is woensdag 4 september 1996. In Neufchâteau gunnen Bourlet en Connerotte zichzelf noch hun politiemensen enige adempauze. Op twee fronten wordt een golf van nieuwe arrestatie voorbereid. In Charleroi spitst het onderzoek zich toe op het milieu van de autozwendel, en meerbepaald op GP-inspecteur Georges Zicot. In Brussel mogen vroegere zakenrelaties van Michel Nihoul zich aan een bezoek van de speurders verwachten. Die dag heeft Connerotte een onderhoud met rijkswachtadjudant Patriek De Baets. De situatie van de Brusselse BOB'er in het onderzoek-Neufchâteau is een beetje die van het vijfde wiel aan de wagen. Samen met enkele collega's heeft De Baets zich vastgebeten in het vermeende financiële netwerk rond Marc Dutroux, maar daar zijn ze snel mee klaar. Ofwel is Dutroux een kleine sjoemelaar, ofwel een grote die weinig of geen sporen achterlaat.
De Baets kan bogen op een bewogen staat van dienst bij de rijkswacht. Aan het begin van de jaren tachtig behoort hij tot het kleine groepje van pioniers van fiscale fraudebestrijding. De zaak-Kirchen, Stelle-Artois, Feluy, Assubel... het is maar een kleine greep uit de resem beladen dossiers die de Don Quichottes van de rijkswacht, al of niet gesteund door de Bijzondere Belastingsinspectie (BBI), in die tijd tot een goed einde brengen. Op rijkswachtniveau is De Baets de 'chef' van de financiële speurders. Hij raakt goed bevriend met BBI-baas Marcel Lamy en wordt geprezen door enkele magistraten die hun carrière bouwen op zijn werk. In 1987 krijgt De Baets loon naar werken. Hij komt bij de Brusselse BOB aan het hoofd te staan van de derde Criminele Opsporingssectie (3KOS), in het politie-Bargoens meestal 'derde SRC' genaamd. Voor de 3KOS wordt de bestrijding van de witteboordencriminaliteit een stokpaardje. De generale staf, steeds te vinden voor wat concurrentie met de GP, vindt het allemaal prima. De Baets en zijn mannen kunnen er een grenzeloos genoegen in scheppen om gewapend met een huiszoekingsmandaat binnen te stappen bij de groten uit de financiële wereld en hun kantoor over hoop te halen. Onder meer baron de Bonvoisin, de Franse PDG Pineau-Valencienne en spoorbaas Etienne Schouppe mogen dit ondervinden.
Een van de grootste successen van de 3KOS blijft het ontrafelen van het criminele netwerk van koppelbazen rond de Hengouwse peetvader Carmelo Bongiorno. De specialiteit van de mensen van het 3KOS maakt dat ze haast permanent oog in oog staan met dezelfde kringen van 'haute finance', valse adel en politieke sjoemelaars. De advocaten waarmee ze in te maken krijgen, zijn veelal dezelfden: Jean-Paul Dumont en kornuiten ontbreken slechts bij uitzondering op het appèl. Ook baron de Bonvoisin en zijn stromannen zijn in de dossiers van het 3KOS alomtegenwoordig. Waar vele anderen voor hem faalden, is De Baets geslaagd. Dankzij de Cidep-affaire wordt hij de eerste en tot dusver enige politieman die immuun bleef voor de bodemloze trukkendoos waarmee de Bonvoisin in de loop der jaren elke gerechtelijke actie tegen zijn persoon wist te pareren.
Bourlet en Connerotte kennen De Baets heel goed. Net als zij krijgt ook de adjudant vaker dan hem lief is te horen dat hij te werk gaat als een 'cowboy'. Zijn bijnaam roept evenzeer gelijkenissen op met het aureool dat boven de hoofden van de twee magistraten hangt - al heeft De Baets ze enkel aan zijn haarkleur te danken. Men noemt hem 'de witte'. Bourlet en Connerotte willen hem ten alle prijze bij de zaak-Dutroux betrekken. Want het was - alweer - de 3KOS die in 1992 in de marge van het onderzoek naar de moord op minister van Staat André Cools het spoor van de gestolen waardepapieren uitvlooide.

Vergaderen met Connerotte is onbegonnen werk, merkt De Baets die woensdag namiddag. De onderzoeksrechter kan geen zin afronden of daar rinkelt de telefoon. Dat is nu niet anders. 'Intéressant, oui, oui', zegt Connerotte steeds weer, in een nerveuze poging elk gesprek zo bondig mogelijk te houden, maar anderzijds niet bij machte zijn nieuwsgierigheid te bedwingen. Uit het gebrabbel kan De Baets opmaken dat de gesprekspartner een Nederlandstalige vrouw is die Frans wil spreken en dat Connerotte van zijn kant wil laten blijken dat hij enkele woordjes Nederlands kent. 'Moment', hoort hij hem plots zuchten alvorens hem de hoorn in zijn handen te duwen. Het probleem, begrijpt De Baets, is dat de vrouw een adres in Gent tracht te dicteren. Ze stelt zich aan De Baets voor als 'Tania uit Gent'. De wijze waarop ze haar adres, met de schelle Gentse 'a', uitspreekt, doet hem begrijpen dat dit nog wel even had kunnen duren. Hij krijgt van Tania ook wat uitleg. Ze zegt iemand te kennen die slachtoffer is geweest van 'het netwerk rond Michel Nihoul'. De Baets overhandigt Connerotte enkele notities. 'Interessant', zegt die nog.
Drie dagen later, op zaterdag 7 september 1996, moet De Baets opnieuw in Neufchâteau zijn. De adjudant krijgt van Connerotte het kantschrift genummerd 62 bis mee. Opdracht: de genaamde Tania V. gaan verhoren in Gent. 'Nihoul?' werpt De Baets op. 'Er was toch afgesproken dat de gerechtelijke Nihuol zou doen?' Nee, knikt Connerotte. In enkele dagen hebben zich rond commissaris Marnette net iets te veel incidenten voorgedaan, vindt hij. Het ogenschijnlijk valse pv van Marnette over Jean-Paul Raemaekers is trouwens de reden waarom De Baets en drie van zijn collega's die dag naar Neufchâteau zijn getrokken. En er is nog meer. Toen Annie Bouty een eerste keer werd verhoord, had zij het plots over twee nachtelijke telefoongesprekken die ze onlangs voerde met ...Georges Marnette. Wat er toen precies is gezegd, is een goed bewaard geheim. Nu is het telefoneren in België niet verboden - en zijn het overigens de ondergeschikten van Marnette zelf die de verklaring van Bouty opnamen - maar hier bleef het niet bij. Kort nadat Bouty was gearresteerd, werd Marnette aangesproken door de Brusselse procureur Benoît Dejemeppe. Die vroeg hem of die even kon nagaan op welke gronden dat was gebeurd en wat zij zoal had verklaard. Het is niet Marnette zelf, maar de nationale GP-commissaris Eddy Suys die Connerotte inlichtte over de interventie van Dejemeppe. 'Daarom heb ik liever dat jullie dit doen', zegt Connerotte. Op maandag 9 september gaan adjudant Patriek De Baets en eerste wachtmeester Philippe Hupez op pad.

Ze voelen haar verbazing. Het drieletterwoord BOB, legt Tania V. later uit, associeert ze intuïtief met kort geknipte lui die vanuit R4'tjes linkse demonstranten fotograferen. 'Je mag alleen praten met Connerotte of Bourlet', heeft haar vriendin haar op het hart gedrukt. Dat is de reden waarom Tania op 4 september naar eigen zeggen van 's ochtends af urenlang de telefooncentrale van het justitiepaleis in Neufchâteau heeft zitten terroriseren. 'Als ik dan later hoor dat ik met opzet zou hebben gebeld op een ogenblik dat De Baets daar zat, dat wij elkaar kenden en dat alles opgezet spel was, dan moet ik hard lachen', zegt Tania V.
Ze steekt aarzelend van wal. De vrouw heeft iets hulpeloos over zich. Ze praat zacht. Ze heeft een vriendin - van wie ze de naam niet wil noemen - aan het einde van de jaren tachtig leren kennen bij de vzw Tegen Haar Wil, een opvanghuis voor seksueel mishandelde vrouwen in Gent. Drie weken geleden, zegt Tania, kwam ze op bezoek. De tv stond aan. 'Ze zag die Brusselaar de trappen van het justitiepaleis van Neufchâteau afdalen. Ze kromp ineen. Ken je die , vroeg ik. Ze knikte. We hebben toen de hele nacht zitten praten. Ze had me al vaker verteld over haar jeugd, over haar pooier die haar uitleende, maar nooit met zoveel details. Van de meeste van haar daders heeft ze nooit de familienamen gekend, zei ze. Voor haar was Nihoul 'Mich'. Ik hoor haar nog zeggen: Nihoul, echt een naam voor hem.'
De Baets en Hupez blijven de hele namiddag zitten. Nu en dan kijken ze elkaar ongelovig aan. Het door Tania navertelde verhaal gaat over een machtig netwerk van kinderprostitutie, kindermoorden, handel in videocassettes, de rol van Nihoul als organisator van seksfuiven met kinderen... 'Tja, we kunnen hier natuurlijk weinig mee aanvangen als we uw vriendin zelf niet te spreken krijgen', merkt De Baets op. Tania geeft hem weinig hoop. 'Ze heeft het werknet eigenlijk pas vorig jaar definitief verlaten. Ze heeft een gezin en tracht een nieuw leven op te bouwen. Ik geloof nooit dat ze dat allemaal zou willen opgeven. Ze is trouwens erg bang.'
Wanneer de BOB'ers aanstalten maken om te vertrekken, is het voor Tania min of meer duidelijk dat ze geen al te beste beurt heeft gemaakt. Ze geloven er niks van en laten daar enkel uit beleefdheid niks van merken, denkt ze. Dan schiet het haar te binnen dat haar vriendin in 1989 een manuscript heeft geschreven waarmee ze ooit nog naar de Leuvense uitgever Acco is getrokken. Regens heeft ze nog een exemplaar liggen, een bundeltje fotokopieën met een gekleurd voorblad. In het manuscript, waarschuwt Tania, staat maar een klein, onschuldig deel van het verhaal. Ze overhandigt een exemplaar aan De Baets. Die doorbladert de bundel vluchtig en laat zijn oog rusten op de laatste pagina. Daar staat: 'Regina Louf, december 1989'.


-Zo maakt u het ons wel erg gemakkelijk.
-Hemel, staat haar naam erin? Ze vermoordt me.
-Tja, nu we haar naam kennen, kunt u haar net zo goed even bellen.
-Misschien is dat beter, ja.


De twee BOB'ers horen hoe Tania zich in bochten wringt om haar vriendin te verzekeren dat het ellemaal uitstekend is verlopen, dat die twee rijkswachters geen bullebakken zijn en dat ze er een hele namiddag mee heeft zitten praten. 'Ze zitten hier trouwens nog steeds.' Er volgt een lange stilte. Regina Louf heeft blijkbaar begrepen dat ze haar anonimiteit nu al mag vergeten. Dan wenkt Tania De Baets: 'ze wil met u praten.'
De stem klinkt totaal anders dan diegene die de publieke opinie anderhalf jaar later zal schokken. Stil, neerslachtig. Het valt De Baets dat de vrouw zichzelf blijkbaar als een potentiële Neufchâteau-verdachte ziet. 'Ik beklaag me nu al dat ik Tania heb gevraagd contact op te nemen',zucht ze. De Baets tracht haar gerust te stellen. Anoniem getuigen kan. Dat valt te regelen. 'Goed, één keer dan. Maar jullie moeten beloven dat jullie me daarna met rust laten.' Patriek De Baets en Regina Louf maken een afspraak voor zondag 15 september. De meest recente richtlijnen voor de opvang van incestslachtoffers indachtig, zal hij haar verhoren in de zaal Serge Creuz van de Brusselse BOB. Dat is een met vier videocamera's uitgeruste verhoorkamer die het mogelijk maakt dat slachtoffers, doorgaans kinderen, hun verhaal slechts één keer hoeven te doen.
Regina Louf stuurt haar kat. Op de dag dat het verhoor zou plaatsvinden, krijgt De Baets een telefoontje van Bie Heyse, een therapeute uit Gent, die informeert of ze daar bij de rijkswacht 'helemaal gek geworden zijn'. Haar patiënte, zegt Heyse, lijdt aan dissociatieve stoornissen. 'En ja, die zijn een gevolg van het zware seksueel misbruik in haar jeugd. Haar therapie is een succes aan het worden. Als jullie haar nu gaan verplichten om al die gebeurtenissen van vroeger weer op te rakelen, kan ik niet instaan voor de gevolgen.'
Jammer, denkt De Baets. In overleg met Bourlet was al een juridisch kader uitgedokterd dat zou toelaten haar te verhoren als anonieme getuige. Ze had zelfs al een code gekregen: X1. Het manuscript is overgemaakt aan het CBO, en er zijn al opzoekingen verricht rond de daarin vermelde 'pooier' Tony V. De Baets piekert nog over een andere manier om meer te weten te komen over deze vrouw, wanneer in de namiddag van 20 september zijn GSM rinkelt: 'Hallo, Regina Louf Hier. Ik heb me bedacht. Ik heb lang met mijn man en mijn therapeute gepraat. Ze zijn akkoord'.
Later legt ze uit dat ze na het eerste contact met De Baets geen oog meer dicht deed. 'Ik dacht: ze hebben nu mijn naam, binnen de kortste keren staan ze hier toch. Dus leek het me beter om toch maar zelf de stap te zetten'. Majoor Daniel Decraene van het CBO is in het bureau van De Baets aanwezig wanneer het onverhoopte telefoontje binnenloopt. Er wordt meteen afgesproken voor dezelfde avond. Het enthousiasme onder de speurders is groot. Want zonder de medewerking van Regina Louf zou er inderdaad evengoed een onderzoek zijn gestart. Een dag eerder, op 19 september, is Operatie Bagou officieel gelanceerd. Philippe Hupez stelt het initiële proces-verbaal op: 'Anonieme informatie. Een handelsreiziger uit Antwerpen bijgenaamd Tony leverde in de jaren '80 kinderen aan pedofielen. Hij was hoofdzakelijk actief in Antwerpen en Vlaanderen, maar ook in Brussel. De kinderen werden geleverd door hun familie. De volwassenen hadden seksuele betrekkingen met de kinderen. Er werden foto's getrokken en video-opnamen gemaakt. Soms werd er geweld gebruikt. Het maken van foto- en video-opnamen in de lokalen van een publiciteitsfirma. De klanten kozen zelf de plaatsen. De slachtoffers hebben schrik om te praten omwille van de mogelijke gevolgen voor hun ouders. Een van de beschuldigden in dossier 86/96 zou klant geweest zijn. Het is ons niet bekend wie.'
De laatste twee zinnen doen de waarheid geweld aan. De Baets en Hupez weten perfect dat de van Tania V. verkregen informatie vooral betrekking heeft op Michel Nihoul. De reden waarom ze dit verzwijgen, heeft echter weinig te maken met wantrouwen kegens de GP. Het is juridische spitstechnologie met een dubbel doel. Nihoul is aangehouden en heeft toegang tot de dossiers die tegen hem worden aangelegd in Neufchâteau. Door in het initiële proces-verbaal zijn naam weg te laten, wordt dit omzeild. Men heeft in die begindagen trouwens geen flauw idee welk vlees men met X1 in de kuip heeft. Indien achteraf zou blijken dat zij een fantaste is, zou dat in het voordeel spelen van Dutroux en co. Daarom worden de krachtlijnen van wat er te gebeuren staat verduidelijkt in een aan het pv vastgehechte confidentiële nota aan Bourlet. Het resultaat is een nieuw dossier, het supergeheime dossier met het nummer 109/96.
Het laatste wat De Baets haar die dag aan de telefoon hoort zeggen, is iets wat hem in de maanden die volgen nog lang zal heugen: 'Ik hoop dat u beseft waar u aan begint.' De Baets grinnikt. Dat hebben ze hem al vaker gezegd. 'Goed', besluit Regina Louf. 'U zal in elk geval nooit kunnen zeggen dat ik u niet gewaarschuwd heb. Ze zullen u niet laten doen.'

Gepost door: Stefaan | 27-08-09

De commentaren zijn gesloten.