23-06-09

Tony

 

 

00:38 Gepost door Justice in Actualiteit | Permalink | Commentaren (14) | Tags: tony |  Facebook |

Commentaren

oeps
Beste,

In bijlage, enige informatie over de man
over wie sinds jaren geen woord meer wordt gezegd in de pers.

http://aaganichev.narod.ru/golded/gold_ref.html

We also need to thanks all that people who have contributed configuration files: Richard Menedetter, Peter Karlsson, Daniel Hahler, Marco Van den Bovenkamp, Steve Shapiro, Teddy Winstead, Richard Merit, Thomas Kraft, Magnus Jacobsen, Lars Pehrsson, Tony Van den Bogaert, Karsten Palmvig, Michael Hembo, Thomas Endres, Nathan Moschkin, Micheal Dunnagan, Joseph Carnage, Thomas Endres, Niels Axelsson, Gustav Brock, Stig Jacobsen, Erik Wachtmeester, Dirk Frieborg, Gd'A, Cees Schouten, Andrew Voronin, Arkady Grikurov, Mik Karlsson, K. Simonsen, Thomas Gradin, and Andre van de Wijdeven.

_________________________________________________

Beste,

Nog een vervolg i.v.m. Tony Van den Bogaert en co op internet;

Over de in vorige mail genaamde Van Hombeeck, die mogelijks de B.V.H. is die in de X-Dossiers vermeld staat, vond ik volgende info op internet:

http://winramturbo.com/foti/e1997/ELIST708.TXT - 101k - In cache - Gelijkwaardige pagina's

Groeten


_________________________________________________

Beste,

vervolg Tony Van den Bogaert

Volgens de X-Dossiers blz.393,394 belde Tony in oktober 96 vruchteloos naar een rijkswachter, B.V.H., van de BOB van Brasschaat: de man werd op het matje geroepen door zijn oversten, en legde uit dat hij een computerfanaat is, en dat Tony slechts een van de mensen is waarmee hij geregeld tot laat in de nacht zit te chatten (de X-dossiers blz.394).

Groeten

PS: "misschien" is B.V.H. wel Berry Van Hombeeck die in de onderstaande lijst vermeld staat.




Info 2

Nodelist. ... be, Brussel +32-2-2236701 (ISDN), Sysop: Stefan Van Dessel 2:292/843: Aquarius, Antwerp +32-3-2360098 , Sysop: Tony Van den Bogaert 2:292/844: Galactic ...

fido.maktor.ru/nodelist2/nodelist_z2_n292.html - 8k - Toegevoegde zoekresultaten - In cache - Gelijkwaardige pagina's

Net 292: Belgium, Mortsel

2:292/401: INFO-CENTER BBS, Mol

14-311455 , Sysop: Freddy Verrezen

2:292/408: AnaStasia X BBS, Turnhout

The Storybox, Westerlo

Midnight Ham BBS, Antwerpen

2:292/625: DreamSoft, Wilsele

2:292/641: Dark Nights, Dilbeek

Aquarius, Antwerp

3-2360098 , Sysop: Tony Van den Bogaert

3-2366223 (ISDN), Sysop: Tony Van den Bogaert

3-2360099 , Sysop: Tony Van den Bogaert

2:292/855: The Forbidden City, Antwerpen

2:292/8126: Pro-Games BBS, Antwerp

Aqua BBS, Zoersel

+Unpublished- , Sysop: Marc Celis

DiGiTal ConTacT, Rekem B

2:292/8001: IntraNet, Schoten

+Unpublished- , Sysop: Berry Van Hombeeck

2:292/8125: Braindeath BBS, Lint BE

2:292/2002: Programmer's Paradise (RNIS X75), Jodoigne

2:292/2211: Online, Liege

2:292/2238: Radio BBS, Poulseur

2:292/3408: Alpha House Research, Noville sur Mehaigne

L'Amical BBS, Hermeton sur Meuse

2:292/4005: The Milkshake Board, Montzen

_________________________________________________

Livre de Regina Louf



Gepost door: met vriendelijke groeten | 24-06-09

oeps
Dat die Tony Vandenbogaert een nogal vettig baasje is staat buiten kijf, en dat sommige politici ook wel eens naar de hoertjes zullen gaan geloof ik ook.
Ik heb nogal wat informatie over die Regina louf via haar neef Guido P. en ben ook in het bezit van hoor originele verklaringen.

Gepost door: met vriendelijke groeten | 24-06-09

oeps
Volgens Régina Louf (getuige X1) was de jeugdige Katrien de Cuyper eind 1991/begin 1992 vermoord in de portierswoning op het domein van de familie De Cater. Daarbij zouden een paar bekende kindervrienden aanwezig zijn geweest: Régina’s “uitbater” Tony van den Bogaert, Michel Nihoul (specialist in louche zaken), Annie Bouty (idem), Leopold Lippens (onze bekende burgemeester van Knokke-Heist), Joost Bert (bioscoop-ondernemer), Michel van der Elst (juridisch adviseur van een video-productiebedrijf) en nog een paar los lopende honden. Plus nog iemand die Régina aanduidde als “de kasteelheer” en die zij blijkbaar niet bij naam en toenaam kende.

Gepost door: met vriendelijke groeten | 24-06-09

oeps
We zoemen closer in op de intrigerende “kasteelheer” uit de getuigenis van Régina Louf inzake de moord op Katrien de Cuyper eind 1991/begin 1992 in de portierswoning van de Catershof.

Als zij samen met haar “uitbater” Tony van den Bogaert in diens grijze Citroën bij de woning arriveert staan er al een donkerblauwe Jaguar, twee donkere BMW’s en een rode Renault 4 voor de deur. Ze worden ontvangen door een behoorlijk over de hill zijnde dame met roodbruin haar, die volgens Régina alle trekken vertoonde van een klassiek aangeklede kerstboom.

Tony en de onbekende dame blijken elkaar goed te kennen. Zij noemt hem “meneer Van den Bogaert” en hij noemt haar bij haar voornaam, die Régina zich later niet exact meer kan herinneren. De kerstboom brengt de twee juist gearriveerde gasten naar het woonvertrek, waar de gastheer hen opwacht.

Een man van rond de 1.80, met nog een redelijke bos haar. Van voren en achter zijn oren al wat grijzend, in de kruinzone en aanpalende gebieden wat donkerder. Meneer droeg een zwarte bril, was netjes geschoren, had bruine ogen, was dasloos, droeg een wit overhemd met donkerblauwe streepjes en een zwarte broek met daaroverheen een kamerjas. Régina schatte hem op eventjes vijftig. Kan het gedetailleerder?

Ze worden door de kerstboom alleen gelaten en alvorens door te stomen naar de ruimte die door de kamerjas met “de loge” werd aangeduid babbelt hij nog zo’n tien minuten met Tony
over wijn (zonder trijn) en over het vraagstuk wat hij het best met zijn poen kan doen. Beleggen in goud of in andere zekerheden. Daarbij bedient hij zich van een soort dat Nederlands dat in Antwerpen bon ton is en van voortreffelijk Frans. Eenmaal uitgeluld begeven ze zich gedrieën naar de loge, waar de kindervrienden die in aflevering 9 al werden genoemd geduldig op hen blijken te wachten. Klaar om het gevalletje De Cuyper te behandelen.

Het uiterlijk van de kasteelheer zoals Regina dat ooit heeft beschreven vertoont treffende gelijkenis met dat van Theo Bracht, die zoals wij weten nog steeds zijn moeder over de vloer heeft op de Calesberg (nee, niet van Moussorgsky). Was zij de oudere kerstboom die indertijd de deur van de portierswoning voor Tony en Regina opende?

Gepost door: met vriendelijke groeten | 24-06-09

oeps Bij Tony van den Bogaert zou er op 20/01/97 een huiszoeking hebben plaatsgevonden. Maar bij mijn weten heeft er maar één huiszoeking plaatsgehad bij Tony en dat was nadat Regina Louf (op 22 januari 1998) haar anonimiteit opgaf. En die huiszoeking had plaats op 29/01/1998. Uit de inventaris van die huiszoeking blijkt niet dat er toen bij Tony iets als brieven in verband met de Lippens werd aangetroffen. Wel merkwaardig in verband met de inbeslaggenomen goederen op 29/01/98 is, dat twee telefoonboekjes met adressen en telefoonnummers die in beslag werden genomen bij Tony tot op heden spoorloos blijken te zijn.

We wisten te achterhalen dat Viviane Lefèvre en Tony van den Bogaert op 20/01/97 onverwacht bezoek kregen en dat er bij die beide invallen anonieme brieven over de kindvijandige strapatsen van de gebroeders Lippens waren aangetroffen (“Cellule Neufchâteau: Gestion des Saisis”).

Nou kan het zijn dat iemand een slechte nacht achter de rug had en wat slordig is geweest bij het samenstellen van de lijst. Maar het verschil tussen 20/01/97 en 29/01/1998 is te groot om van een vergissing te kunnen spreken. Bovendien verschilt het aangetroffen en vervolgens uit het zicht gemanouvreerde materiaal ook sterk. Verwarring alom dus. Mogelijk en al dan niet bewust geïntroduceerd om alle speurtochten naar de grote jongens in de in elkaar overlopende dossiers van Dutroux en de X-getuiges vroegtijdig in de berm te drukken.
Maar omdat we ons niet kunnen voorstellen dat de Cellule Neufchâteau de Lippens-brieven zelf heeft uitgevonden en Viviane en Tony op losse gronden heeft aangewezen als de bronnen ervan, blijven we verder in de inhoudelijke juistheid van de lijst geloven.

Waar geen geloof is, verliest de pater zijn soutane.

Gepost door: met vriendelijke groeten | 24-06-09

oeps De relaties van Tony Van Den Bogaert in Knokke werden niet grondig onderzocht.
Een voorbeeld...: volgens een ex-vriendin van Tony was hij indertijd thuis in oa een manège te Knokke. (zie het boek de X-Dossiers: http://www.scribd.com/doc/4272683/x-dossiers-volledig ). Tony had nog andere contacten in Knokke.

Gepost door: met vriendelijke groeten | 24-06-09

TONY IS BANG Onze goede vriend Antoine van den Bogaert heeft , op het moment dat deze pagina op de blog werd gezet, zijn vaste telefoonlijn afgesloten.

Ben je een beetje bang Tony?

We gaan de druk nog eens wat opvoeren !!!

Het domein waar jij uw lijken dumpt heeft nu als eigenaar een Nederlands immo-kantoor.
Daarvoor was het in handen van een currator.
Deze heeft het gekregen , toeval of niet , op het moment dat Regina Louf in de openbaarheid kwam , van een spaanse aannemer.

Wij weten wie deze Spaanse aannemer is , he Antoine.

Gepost door: S. Stefaan | 08-07-09

er was eens Tony en zijn vrienden...en ze leefden nog lang en gelukkig en kregen vele kinderen. Wanneer je raad vraagt aan wetenschappers, krijg je zelden zwart op wit, en meestal grijs met veel wisselende tinten. Dat is ook zo met het acht pagina's telende rapport dat professor Igodt op 8 oktober 1997 naar Van Espen stuurt. Daarin wordt erop gewezen - zoals X1 van de eerste dag al zelf deed - dat men hier te maken heeft met iemand die aan een dissociatieve identiteitsstoornis lijdt. Igodt spreekt op een zeker ogenblik zelfs van een 'borderline persoonlijkheisstoornis'. Maar, voegt hij er aan toe: 'Dankzij jarenlange therapie is betrokkenen er wel in geslaagd (...) een zekere geïtefreede wijze van functioneren te bewerkstelligen, en werken de verschillende personen (alters) in haar, waarvan ze er een aantal kan noemen, vrij goed samen en weet betrokkene op een vrij goede manier controle uit te oefenen op elk van deze persoonsdelen; zodanig dat er slechts in beperkte mate en in uitzonderlijke mate van controleverlies sprake is. Een situatie die ook tijdens klinisch psychiatrisch anamnitisch onderzoek op te merken viel. Buiten een wat ongecontroleerd lachen, meer bepaald wanneer het om het meest gruwelijk seksueel misbruik ging, kan de patiënt zich vrij goed onder controle houden en vielen geen dissociatieve veranderingen op te merken. Zoals reeds vermeld valt dit hoogst waarschijnlijk in belangrijke mate toe te schrijven aan de vrij lange periode dat betrokkene reeds in psychotherapie is'.

Omtrent de vraag hoe dit komt, pleit Igodt nadrukkelijk in het voordeel van X1: 'Het klinisch psychiatrisch anamnistisch onderzoek bevestigd wel het vermoeden van massief seksueel misbruik in betrokkenes voorgeschiedenis. Op de vraag of dit misbruik zich heeft voorgedaan en effectief qua intensiteit belangrijk is geweest, lijkt bevestigend te moeten gewordengeantwoord. Dit massaal misbruik lijkt ook de belangrijkste etiologische factor voor de aanwezige psychiatrische ziektebeelden te zijn, hetgeen conform is aan de overvloedige onderzoeksresutaten hieromtrent'.

Hoe krakkemikkig geschreven ook, kan het rapport-Igodt wellicht worden aangezien als een van de zeldzame objectieve onderzoekselementen die na de zomer van 1997 nog aan het dossier worden toegevoegd. Hij wijst op de gevaren voor 'constaminatie' van het geheugen van X1 - 'zonder dat er bij haar sprake is van intentioneel liegen' - door haar therapie, haar belangstelling voor haar eigen situatie en haar duidelijke motivatie om te strijden tegen seksueel kindermisbruik. Igodt legt uit dat de credibliteit van wat iemand zich over zijn of haar jeugd herinnert, gemeten kan worden aan de manier waarop het wordt verteld. Neemt het relaas aan van een 'gestroomlijnd verhaal' met een afwezigheid van twijfels, dan is de kans groot dat het verhaal verzonnen of 'gereconstrueerd' is. Hoe warriger de getuigenis klinkt, hoe authentieker, zo is zijn stelling. Want getuigen over iets wat je als kind hebt beleefd, moet bijna klinken alsof het verteld wordt door een kind. Vervolgens zegt Igodt dat X1 haar verhaal als 'een vrij goed gestroomlijnd verhaal brengt'. Het is zeer de vraag waarop de professor zich buiten zijn eigen gesprekken met X1 baseert om die vaststelling te doen. Wie er de teksten van de verhoren van X1 op naleest, zal niet direct geneigd zijn om ze als 'gestroomlijnd' te omschrijven. Igodt bekeek enkele videobanden van verhoren en gaf later toe dat er een evolutie zichtbaar was in de manier waarop X1 over haar verleden sprak.

Halfweg zijn rapport laat Igodt ook uitschijnen dat de getuigenis van X1 blijkbaar 'niet of slechts gedeeltelijk met objectieve geverifieerde feitelijke gegevens overeenstemt'. Het feit dat dit er met zoveel woorden staat, geeft een idee over hoe de opvolgers van De Baets het college van experts 'begeleid' hebben. Nagenoeg alle zogenaamde 'objectieve gegevens' waar Duterme en co mee schermen, vloeien voort uit de zogenaamde rapporten van herlezing.

De professor heeft echter ook zijn bedenkingen bij de wijze waarop de verhoren zijn verlopen. Hij vreest dat de band tussen De Baets en X1 te vertrouwelijk is geworden en er een al te nadrukkelijk verwachtingspatroon heeft meegespeeld, zodat X1 werd gestimuleerd om steeds meer en steeds gruwelijker feiten te beschrijven. Ondanks dit alles laat de expert zich in zijn besluit niet uit over de geloofwaardigheid van X1. Eigenlijk wordt er een open deur ingetrapt: 'Wat validiteit en credibliteit van de getuigenis betreft, dient er te worden gesteld dat gezien de jarenlange therapie, de herhaaldelijke ondervragingen en de eigen lectuur van betrokkene reeds heel wat contaminatie van het geheugen opgetreden is, waardoor het waarheidsgehalte van de getuigenis zeer moeilijk beoordeelbaar is (...) Concluderend kan dan ook worden gesteld dat informatie van betrokkene enkel belang kan hebben als element voor het verder onderzoek, nieuwe sporen kan introduceren, maar zeker niet als bewijsmateriaal zonder bevestiging via andere objectieve bronnen kan worden gebruikt. Wat de toekomstige verhoren betreft, dient erop te worden gewezen dat deze best in een zo neutraal mogelijk klimaat gebeuren. Hiervoor zij verwezen naar de hoger vermelde aanbevelingen'.

Het rapport-Igodt laat vele interpretaties toe. Mits enig selectief citeren, kan je er het hele X1-verhaal finaal mee de grond inboren. Wie het citeren beperkt tot de passage over 'massief seksueel misbruik' en de theorie van Igodt over een al of niet gestroomlijnd verhaal, kan het rapport met even sterke argumenten als een soort proeve van authenticiteit voor X1 gebruiken. Dat is precies wat na het losbarsten van de mediastorm rond X1 gebeurt. Voor het merendeel van de pers is het opduiken van de term 'borderline' voldoende om te besluiten dat X1 eerder thuis hoort in een gekkenhuis dan in een verhoorkamer. Het is professor Igodt zelf die begin 1998 zal protesteren tegen het eenzijdig interpreteren van zijn rapport. Hij doet dat onder meer op RTL-TVI. tijdens een debat met enkele journalisten en Regina Louf zelf, doet hij een vergeefse oproep om een einde te maken aan de geloofstrijd en noemt hij Regina Louf, gezien haar voorgeschiedenis, een uitzonderlijk evenwichtige vrouw wier getuigenis wel degelijk haar belang kan hebben. Igodt krijgt meteen te horen dat hij een 'believer'is.


Gepost door: Stefaan | 12-08-09

er was eens Tony en zijn vrienden...en ze leefden nog lang en gelukkig en kregen vele kinderen. Kort voor kerstmis 1996 gaan op verschillende krantenredacties geruchten over een grote spectaculaire actie: een reeks huiszoekingen waarvoor wordt voorgesteld dat het parket in Neufchâteau een touringcar heeft gehuurd om er een hele horde VIP's mee over te brengen naar de gevangenis. Het is misschien wel het meest sappige van alle X1-verhalen, maar er klopt weinig of niets van. In november 1996 is BOB'er Michel Clippe belast met het opstellen van een 'operatieorder'.
Binnen de BOB is dat een normaal procédé bij alle grote onderzoeken die eventueel tot actie op het terrein kunnen leiden. In de operatieorder worden alle gegevens opgeslagen die nodig kunnen zijn bij het opstellen van huiszoekingsmandaten. Zonder een dergelijk mandaat - af te leveren door een onderzoeksrechter - kan er geen huiszoeking verricht worden. Jacques Langlois heeft zelfs nooit hoeven overwegen om een dergelijk mandaat uit te schrijven. De enige die daar rond kerstmis wel wat voor voelde, was Michel Bourlet. Van invallen bij deze of gene Ex-minister of zakenman was echter geen sprake.Zijn voorstel bestond erin binnen te vallen bij de mensen die X1 in haar jeugd hadden gekend. In zijn optiek speelde de tijd in het nadeel. België is het land van roddelaars. Het zou niet lang duren voor alle betrokkenen hun voorzorgen zouden nemen.
'Het grote probleem, eind december '96, was dat enkele journalisten lucht gekregen hadden van het bestaan van de X'en', zegt een speurder. 'Bourlet vond het toen beter meteen in actie te schieten. Hij heeft zich toen tegenover een journalist, bij wijze van boutade, iets laten ontvallen over een touringcar vol hooggeplaatsten. Wie Bourlet een beetje kent, kent ook zijn humor. De weinige journalisten die op de hoogte waren, hebben dat blijkbaar zeer ernstig opgevat. Zo is het verhaal een eigen leven gaan leiden'.
Op een gegeven moment circuleert er een concrete datum waarop de golf van huiszoekingen zou plaatsvinden: 23 december 1996. Journalisten vertellen elkaar dat ze in Neufchâteau een bus gezien hebben en dat er op de luchthaven van Zaventem een lijst klaarligt van prominente Belgen die het land niet meer uitmogen. Maar wat is er op 23 december echt aan de hand? Niets. De operatieorder van Clippe telt dan welgeteld dertien doelwitten. Het gaat om jeugdvriendinnen van X1, familieleden, Tony V., de woning van X1 zelf... Op de lijst staat één min of meer bekende naam: die van advocaat E. Zelfs Annie Bouty is nog niet opgenomen in de operatieorder. 'Iedereen wilde toen een interventie', blikt De Baets terug. 'Er moést een grote interventie komen. Iedereen was het daarover eens: de rijkswachttop, de magistratuur... Ik heb mij daar toen tegen verzet omdat ik vond dat we meer bewijzen moesten hebben. Ik heb 26 jaar ervaring in gerechtelijke onderzoeken. In al mijn dossiers waren er altijd lange vooronderzoeken. Met een huiszoeking begeef je je op het terrein, treed je met je onderzoek in de openbaarheid en worden er onvermijdelijk mensen in opspraak gebracht. Voor je iemand in opspraak brengt, moet je zéker zijn, vind ik. Een huiszoeking is in feite de laatste stap, een formaliteit waarbij je de laatste bewijzen vergaart voor wat inmiddels al voor 99 procent zeker is. Dat wilde ik ook toen: méér verifiëren, méér observeren... Iedereen weet dat je met Regina Louf niet voor een assisenhof kan verschijnen. ik ging er vanuit dat we haar gedurende een jaar of twee, drie zouden blijven verhoren, tegelijk parallel verificaties verrichten en dan pas naar buiten komen. Blijkbaar waren sommigen erg gehaast'.
Volgens ex-speurders van de antenne-Neufchâteau komt het eind december 1996 tot een hoogoplopend geruzie tussen Bourlet en De Baets. 'Dat is ook zo', zegt de adjudant. 'Hij wou actie. Hij zei me voortdurend: "maar verdorie, De Baets, bij Dutroux hadden we veel minder in handen, toch deden we huiszoekingen." Ik trachtte hem duidelijk te maken dat dat niet zo was. Zij hadden toen een deel van een nummerplaat, er was een kind ontvoerd. Wij werken met een slachtoffer waar we nog veel te weinig over wisten'.
En toch, zeggen ex-collega's van De Baets, had Bourlet het bij het rechte eind. 'Het X1-dossier was eind 1996 nog niet gedecentraliseerd',merkt een speurder op. 'Neufchâteau deed nog wat het wou. Het was de laatste kans om van de door de zaak-Dutroux onstane goodwill te profiteren. Onze oversten smeekten ons om iets zichtbaars te doen. Al wie deel uitmaakte van de antenne herinnert zich hoe kolonel Henri Berkmoes van het CBO eind 1996 op bezoek kwam en woordelijk zei: "jullie zijn de redders van de rijkswacht". Ons korps lag in die dagen in het parlement zwaar onder vuur. Men heeft al het krediet verspild met de zaak-Abrasax en die belachelijke graafwerken in Jumet'.
Halfweg februari telt de operatieorder al 43 doelwitten. Nog steeds vindt De Baets het te vroeg en Bourlet te laat. 'Toen is het tij beginnen keren', weet de Baets nog. 'Commandant Duterme informeerde naar de operatieorder, we legden hem de stand van zaken uit. Hij zei dat vijf of zes huiszoekingen wel zouden volstaan'.
Op 20 maart 1997 vindt de 'grote actie' dan toch plaats, maar geen enkele jounalist is op de hoogte. In plaats van 43 adressen wordt er één bezocht: de Morekstraat 169 in Gent. Het is de huurwoning van Regina Louf en haar man. Die dag verricht een ploeg BOB'ers, aangevoerd door eerste wachtmeester Luc Vergnon, in opdracht van Van Espen een huiszoeking bij X1. Er wordt beslag gelegd op een videocassette over MPS, een knipsel uit het weekblad 'knack', een Atoma-schriftje met persoonlijke notities, kopies van alle faxen die X1 naar De Baets stuurde, vier albums met familiefoto's en een map met notities over haar persoonlijkheden. Regina Louf is verbijsterd en scheldt de speurders voor verrot: 'Ik hoop dat jullie de volgende keer bij de daders binnenvallen!' Later toont ze begrip, zeker wanneer ze verneemt dat men eigenlijk op zoek was naar krantenknipsels waaruit ze haar kennis over de moord op Christine Van Hees zou kunnen hebben geput. Die worden niet gevonden.
Drie dagen na de huiszoeking gaat ze zelf enkele stukken overhandigen die de speurders over het hoofd hebben gezien. Tussen de boeken die ze dan meebrengt - 'misschien wel interessant voor jullie onderzoek' - zit een rood schriftje dat ze vanaf 1989 heeft gebruikt als dagboek. Ze vond het in een sinds een vorige verhuizing nooit geopende kartonnen doos in een stofferige kamer. Opperwachtmeester Danny De Pauw, die de kamer moest doorzoeken heeft een allergische aandoening, is maar heel even binnen gebleven en heeft het schriftje niet opgemerkt. Later blijkt dat het schriftje uitpuilt van voor het onderzoek erg belangrijke informatie.



Een van de zeldzame besluiten die op 25 april 1997 tijdens een van de Obelix-vergaderingen worden genomen, is het aantrekken van een college van vijf experts die psychiatrisch onderzoek zullen verrichten rond X1. Het initiatief daartoe is maanden eerder al genomen door adjudant De Baets, maar sinds magistraten uit alle hoeken van land zich met de zaak bemoeien, gaat het allemaal wat trager. De vijf leden hebben elk hun specialisatie en worden geacht samen, en elk vanuit hun eigen professionele invalshoek, tot een evaluatie te komen van X1 en haar getuigenis. Het college zal worden geleid door de Leuvense neuro-psychiater professor Paul Igodt (KUL) en zal voorts bestaan uit zijn collega's Peter Adriaenssens (KUL) en Herman Vertommen (KUL), de aan de psychiatrische kliniek in Kortenberg verbonden dokter Johan Vanderlinden en psychiater Rudy Verelst (KUL). Kinderpsychiater Peter Adriaessens krijgt vanwege zijn specialisatie de bijzondere taak de kinderen van X1 te onderzoeken, maar zal daar nooit toe komen.

Het college krijgt de opdracht het geheugen van X1 te onderzoeken en na te gaan of er tijdens de verhoren sprake is geweest van suggestiviteit bij de speurders. Het feit dat dat met zoveel woorden in de opdracht van onderzoeksrechter Van Espen staat, maakt duidelijk dat die eind april al gebrieft is over de 'herlezingen' die door toedoen van Commandant Duterme in het geheim zijn gestart. Tot op dat ogenblik heeft niemand iets aan te merken gehad op het verloop van de verhoren, en worden die in tegendeel her en der aangeprezen als 'exemplarisch'. De enigen die daar anders over denken, zijn Duterme en enkele van zijn getrouwen.

'Ik voelde duidelijk aan dat de psychiaters zelf snel inzagen dat hun werk er al niet meer toe deed', zegt Regina Louf. 'Het begin ervan viel ongeveer samen met het wegsturen van De Baets. In totaal heb ik daar meer dan dertig uren gespendeerd aan gesprekken en psychologische proeven. Soms waren het echt van die kinderachtige tests, maar die mensen trachtten eerlijk hun werk te doen. Ze zaten tussen twee vuren, denk ik. Ze hadden contact met de speurders en die zullen hen vast wel verteld hebben dat ik knettergek was. Wanneer ze met mij spraken, hing er altijd zo'n sfeertje van: jamaar, wij vinden u oké, maar men zegt ons dat... Tijdens een laatste gesprek adviseerde Vertommen me niet in te gaan op voorstellen - als die er zouden komen - om me te laten verhoren onder hypnose. Hij gaf me de raad aan mijn gezin te denken en me erbij neer te leggen dat ze met mijn getuigenis weinig zouden aanvangen'.

Gepost door: Stefaan | 12-08-09

er was eens Tony en zijn vrienden...en ze leefden nog lang en gelukkig en kregen vele kinderen. Wat de jeugdvriendinnen van X1 vast niet kunnen vermoeden, is dat hun verklaringen begin 1997 mee aanleiding geven tot een primeur in de geschiedenis van het Belgische justitiewezen. Over de op til zijnde 'doorbraak' in de zaak-Dutroux, is al zoveel gefluisterd, dat de onderzoeksleiders er een soort lakmoesproef voor politie en justitie van gemaakt hebben. Nooit eerder zal een onderzoek zo perfect mogen verlopen als dit, zo heet het. Na overleg met het college van procureurs-generaal (PG's) hebben de nationale magistraten André Vandoren en Patrick Duinslaeger begin 1997 de opdracht gekregen om eens per maand alle betrokken magistraten uit de verschillende gerechtelijke arrondissementen rond de tafel te brengen. Ook al gaan deze vergaderingen - vijf in totaal - in principe over alle mogelijke uitlopers van de zaak-Dutroux, toch blijft X1 steevast de agenda beheersen. De belangstelling is groot voor deze onder de geheime codenaam 'obelix' gehouden bijeenkomsten. Er zijn telkens zo'n dertig mensen aanwezig. Het gaat onder meer om Duinslaeger en Vabdoren zelf, de procureurs Michel Bourlet (Neufchâteau), Benoît Dejemeppe (Brussel) en Jean Soenen (Gent), de substituten Nicole De Rouck (Gent) en Paule Somers (Brussel), de onderzoeksrechters Michel Jordens (Antwerpen), Jacques Langlois (Neufchâteau) en Jean-Claude Van Espen (Brussel), een aantal rijkswachtofficieren - onder meer van het CBO - de leiders van de speudersteams van BOB en GPP en criminele analisten. Al deze mensen koesteren hun kennis over X1 en haar verklaringen als een staatsgeheim.
In aanloop naar de tweede vergadering, op 7 maart 1997, hebben de speurders van de antenne-Neufchâteau 's ochtends geluisterd naar een uiteenzetting van de aan de Katholieke Universiteit Leuven (KUL) verbonden psychiater Paul Igodt. de man is op dat ogenblik nog maar net bij het onderzoek betrokken en kan nog niet veel zeggen over de waarde die de getuigenis van X1 in zijn ogen heeft. Glad ijs is het verhoren van een persoon met dissociatieve stoornissen zeker, waarschuwt hij. Dit soort slachtoffers betrekken in een gerechtelijk onderzoek is voor België totaal nieuw. Ze vergen een heel specifieke benadering. De Baets krijgt niettemin te horen dat hij het er, al improviserend, nog niet zo slecht van af heeft gebracht. Voelen De Baets en zijn collega's de voormiddag aan als erg interessant, dan is dat 's namiddags iets minder het geval wanneer ze geconfronteerd worden met de magistraten die verondersteld worden vroeg of laat iets te doen met dit dossier. Voor de speurders is het alsof ze per teletijdmachine worden teruggeschoten naar het tijdperk van voor augustus 1996. De Luikse procureur-generaal Anne Thily, die de eerste vergadering voorzat en de tweede hoort te leiden, heeft haar kat gestuurd. De vorige keer stak ze haar desinteresse niet onder stoelen of banken. Ze sprak amper een woord, maar kreeg toen wel de opdracht het 'contactpunt' te worden tussen obelix en het college procureurs-generaal. De Gentse procureur Soenen Loopt evenmin over van enthousiasme. Hij laat zich vergezellen door substituut De Rouck die voor al wat ze doet en zegt toestemming lijkt te moeten vragen aan hem. Van Soenen is het niet helemaal duidelijk of hij de hem toegestuurde stukken over het dossier-Dellaert heeft gelezen.
Adjudant Mertens heeft een poging ondernomen om dit gezapige gezelschap wakker te schudden. Hij heeft die middag een video meegebracht en laat iedereen, bijna onaangekondigd, kijken naar een van de tapes van Jean-Paul Raemaekers (veroordeelt pedofiel, maker van kinderporno). 'Toen is het héél stil geworden',zegt een van de aanwezigen later. 'Er kwam daarna een crimineel analyst van het CBO nog een of andere uiteenzetting geven, maar niemand luisterde. De meeste zaten lijkbleek voor zich uit te staren. Even leek het alsof de magistraten eindelijk beseften waar ze mee bezig waren, maar dat bleek achteraf ijdele hoop.
Onderzoeksrechter Van Espen brengt die dag verslag uit over de stand van zaken in het dossier-Van Hees. Het is voor alle aanwezigen duidelijk dat dit onderzoek het verst gevorderd is. Tijdens de vergadering wordt afgesproken dat de parketten van Gent en Antwerpen voorlopig niets zullen ondernemen, in afwachting van de verdere evolutie in Brussel. In het relaas dat X1 over de moord op 'Kristien' deed, duikt geen enkele politicus, magistraat of andere vooraanstaande op - wat heel wat speurders doet besluiten dat het om 'het makkelijkste dossier' gaat. Wat het makkelijkst lijkt komt eerst. Van Espen krijgt die dag zonder meer een sleutelrol toebedeeld.
Tijdens de derde coördinatievergadering wordt uitgebreid gepalaverd over de foto's die X1 onder de neus kreeg geduwd. Is dat eigenlijk geen inbreuk op de privacy van deze mensen? Kan men wel foto's van onschendbaarheid genietende ministers of parlementsleden tonen zonder eerst het Hof van Cassatie te hebben geconsulteerd? Men komt er die dag niet uit. De kwestie wordt uitgesteld tot een volgende vergadering, waar ze opnieuw zal worden uitgesteld. Het is de bedoeling dat dit soort kwesties via Thily wordt voorgelegd aan het college PG's. Maar Thily komt niet meer opdagen. Ze laat zich vervangen door advocaat-generaal Alain Czaplicki. Die neemt rustig akte van de te signaleren zaken en daar wordt niets meer van gehoord. Tijdens de tweede vergadering heeft Bourlet de aandacht gevestigd op de 'bekentenissen' die X1 in een fax aflegde over de moord op het Brasschaatse meisje Katrien De Cuyper. Bourlet is van oordeel dat de gedwongen prostitutie waar X1 het slachtoffer van werd, kan worden aangezien als een 'voortdurend misdrijf'. In die optiek bestaat er geen juridisch verschil tussen een minderjarige en een meerderjarige X1 en blijft het dus mogelijk haar verder te verhoren als getuige. Aangezien niemand kan voorspellen wat de verhoren nog meer aan verrassingen zullen opleveren vraagt Bourlet dat het college van PG's advies verstrekt of richtlijnen uitvaardigt. Moet X1 gearresteerd worden? Moet er voor haar een soort spijtoptantenstatuut worden uitgewerkt? Czaplicki noteert. Bourlet wacht nog steeds.
Wanneer de krant 'het laatste nieuws' een jaar later uitpakt met het bericht dat Regina Louf de moord op Katrien De Cuyper heeft 'bekend', geeft dit bij de publieke opinie vrij snel aanleiding tot een collectief gek verklaren van de getuige. Claude Eerdekens (PS), lid van de commissie-Verwilghen, gaat zover om zich tijdens een tv-debat hardop af te vragen waarom ze niet in de gevangenis zit. Juristen doen hun zeg en hebben het over een ontspoord en slecht georganiseerd onderzoek. Geen van de mensen die een jaar eerder aan de obelix-vergaderingen deelnamen laat iets van zich horen. Blijkens de verslagen gaat de aandacht van 's lands topmagistraten in de maand maart 1997 naar een totaal ander onderwerp: wie zal optreden als perswoordvoerder?
De krant 'de standaard' zal begin 1998, middenin de X1-controverse, de vraag stellen waarom men de ouders van X1 nooit aan de tand is gaan voelen en ook pooier Tony V. nooit is verhoord. ook deze kwestie komt tijdens de vergaderingen ter sprake, namelijk op 22 mei 1997. Connerotte heeft X1 anonimiteit beloofd en die verbintenis kan niet zomaar herroepen worden, tenzij op initiatief van X1 zelf. Al wat de speuders kunnen doen, is discreet onderzoek verrichten rond enkele jeugdvriendinnen - wat ze dus ook doen. Omtrent het toetsen van de verklaringen van X1 aan de versies aan de door haar meest geciteerde daders, lezen we in het verslag van de vergadering: 'probleem van confrontatie met T., Nihoul en Bouty is essentieel, maar voorbarig'. De magistraten en politiemensen beslissen niets en hervatten de discussie over wie zal optreden als perswoordvoerder. Onder de rubriek 'problemen' vermeldt het verslag van de vergadering dan: 'Album-photos + relations avec la presse: toujours pas de réponse!'
Als er al ooit echt sprake geweest is van een vastberaden sfeer, dan blijft daar tijdens de vergadering van 22 mei 1997 niks meer van over. Binnen de antenne-Neufchâteau staan op dat ogenblik twee clans van speurders met getrokken messen tegenover elkaar. Commandant Duterme en 'enquêteur principal' De Baets spreken niet meer met elkaar. Alle op de obelix-vergaderingen aanwezige magistraten weten dat. Ze scharrelen even in hun documenten, zetten hun brillen recht op hun neuzen en doen verder niets. Er wordt nog een zesde vergadering gepland voor 26 juni 1997, maar die zal nooit doorgaan.

Gepost door: Stefaan | 12-08-09

er was eens Tony en zijn vrienden...en ze leefden nog lang en gelukkig en kregen vele kinderen. Het is merkwaardig hoe magistraten en politiemensen begin 1998 met een uitgestreken gezicht aan de goegemeente komen vertellen dat ze ondanks anderhalf jaar onderzoek 'niemand' hebben gevonden die de verklaringen van X1 wil bevestigen. Over Nora De Boodt en Conny De Windt bestaan honderden pagina's processen-verbaal. Eén keer gebeurt het ook dat een vermeende dader van feiten zoals beschreven door de X-getuigen zichzelf gaat aangeven bij de politie. Dat gebeurt in december 1996.
In een Brussels restaurant heeft een gewezen schatbewaarder van de hoofdstedelijke PSC-jongeren plots de controle over zichzelf verloren. Mogelijk beïnvloed door de ruchtbaarheid die de pers gegeven heeft aan de huiszoeking bij Abrasax, doet hij aan zijn tafelgenote een verward verhaal over satanisch geladen rituelen waar hij tien jaar geleden door een advocaat en een notaris naartoe is geleid onder het voorwendsel 'opgenomen te worden in de hogere kringen'. Hierbij zijn kinderen omgebracht, beweert de man. Zijn disgenote brengt de politie van Sint-Lambrechts-Woluwe op de hoogte van het gesprek en enkele weken later zoekt een politieagent contact met de man. Hij beeft als een riet, beweert dat 'ze' hem zullen weten te vinden en stemt slechts in met een verhoor indien hij niets moet ondertekenen. Nog een week later doet hij zijn verhaal en vallen opnieuw de namen die de speurders van de antenne-Neufchâteau inmiddels al zo vertrouwd klinken. Het gaat onder meer om de hoofdverdachte in het dossier 96/111 en om een van de mannen die later door X1 wordt aangewezen als betrokken bij de moord op Katrien De Cuyper. Een erg gezonde indruk laat de man niet na. Zijn relaas over tienermeisjes die met messen werden afgeslacht en bloed dat door de aanwezigen werd gedronken, gaat gepaard met verregaande paranoia. Hij heeft het over een leven vol dreigementen, intimidaties, een 'door hen' gebroken carrière en zelfmoordplannen. De man , blijkt later, is al eens een ander wild verhaal gaan doen bij de rijkswacht van Woluwe. Hij is knettergek, zegt de eerste wachtmeester die hem daar al eens over de vloer heeft gehad. En daar stopt het onderzoek.

Onder de meisjes die volgens haar door Tony werden 'getest' om te zien of ze verhandelbaar waren, noemde X Myriam Verstraeten. Haar is weinig overkomen zegt ze, 'maar ze moet wel veel hebben gezien'. X1 leerde Myriam kennen in 1981, in het zesde jaar van de lagere school. X1 woonde toen al in Gent. Ze zaten slechts een jaar lang in dezelfde klas, maar bleven vriendinnen. Myriam ging wel eens met X1 mee op vakantie in Knokke. Volgens X1 heeft Tony V. een paar keer getracht haar in seksspelletjes te betrekken, maar is dat nooit gelukt. In een van haar faxen schrijft X1 dat Myriam in Knokke wel getuige moet zijn geweest van de brutaliteiten van haar grootmoeder en het seksueel misbruik door Tony. Wanneer de antenne-Neufchâteau Myriam Verstraeten weet op te sporen, blijkt die zich niet zo veel van die aard te herinneren. In Knokke heeft ze niets abnormaals opgemerkt, zegt ze. Het was daar gezellig, die grootmoeder was een schat van een vrouw en bij X1 heeft ze nooit iets gemerkt van zwangerschappen of verwondingen. Myriam hangt voorts een weinig flatterend beeld op van X1. 'Ze stond altijd alleen op de speelplaats, waste zich te weinig en kwam soms uren te laat. Ze had een moeilijk karakter'.
Myriam kwam elke woensdag op bezoek in het hondensalon van moeder X1. Ze trok grote ogen. Ze herinnert zich de poetsvrouw die met iedereen die er over de drempel kwam naar bed wou. 'Er waren seksuele contacten tussen X1, die Tony, de moeder van X1 en de poetsvrouw', weet ze nog. Tony V. had haar een keer met een onmogelijke smoes weggestuurd toen ze op een ongelegen moment kwam aanbellen. 'Soms had ik het gevoel dat mijn aanwezigheid daar hinderlijk was'. Voor de speurders blijft het koffiedik kijken in hoeverre de vrouw bepaalde zaken verzwijgt, dan wel een eerlijk relaas doet. Ze hebben nu wel een nieuwe potentiële getuige: de schoonmaakster C.V.
Voor de speurders die C.V. moeten verhoren, wordt het moeilijk om te geloven dat uit dit milieu ooit kinderhoertjes zouden zijn voortgekomen die geleverd werden aan toppolitici en zakenlui. Het verhaal lijkt zich integendeel steeds meer te reduceren tot dat van een wat marginale familie waar alles draaide rond seks en alcohol. C.V. is een volkse vrouw uit Gent die zonder problemen vertelt hoe ze op een goede dag met haar hond het salon van moeder X1 binnenstapte en er met open armen ontvangen werd. In die mate zelfs, dat ze er gedurende drie maanden haar toevluchtsoord van kon maken toen ze problemen kreeg met haar eerste man en alleen achterbleef met een kind van achtien maanden. 'Ik werd daar de kuisvrouw', vertelt ze. 'Het was duidelijk die Tony die daar de baas was. Hij kwam er bijna elke dag, en bracht altijd wijn mee. Ik dacht dat hij iets had met de moeder. Met de dochter ging hij wel naar de manege. Ja, en soms ging hij bij haar op de kamer zitten'.
C.V. is geboren in 1962. Ze kan hooguit twintig jaar oud geweest zijn toen ze bij de familie X1 haar loopbaan als schoonmaakster begon. Veel heeft ze er op dat vlak kennelijk ook niet veel van terecht gebracht, want na Myriam duiken nog andere getuigenissen op die tenminste op dat vlak unaniem klinken: in dat hij was het altijd een smeerboel. Wanneer C.V. begin maart voor een tweede aan de tand wordt gevoeld, gaat het verhaal steeds meer lijken op 'Les Misérables'. C.V. herinnert zich hoe haar ouders scheidden toen ze zeven was, en de zelfmoordpoging van haar moeder, twee jaar later. Op haar zeventiende leert ze haar eerste man kennen, en op haar achtiende is ze voor het eerst zwanger. Het is met dat kind, een dochtertje, dat ze in 1982 haar intrek neemt bij de familie X1. In totaal zullen drie verschillende mannen haar vier kinderen schenken. Het leven van C.V. is een onontwarbaar kluwen van geruzie over hoederecht. Al tien jaar lang is ze in therapie bij een psychiater.
'Dat moet daar een echt bordeel geweest zijn', schrijft een speuder van de antenne-Neufchâteau als commentaar onder de samenvatting van een fax die X1 op 11 februari 1997 opstuurt om te vertellen over de schoonmaakster. Tijdens haar verhoren heeft ze zelf nooit over C.V. gesproken, omdat ze zich moeilijk kon voorstellen dat haar rol van enig belang kon zijn voor het onderzoek naar kindermoorden. Daar had C.V. ook absoluut niets mee te maken, schrijft X1. Wat haar ergerde, was dat de vrouw zonder meer 'haar' plaats in het gezin leek in te nemen: 'Ze kreeg mijn bed. Haar kind sliep ook in mijn kamer, en ik mocht slapen waar er plaats was. Ik had niets meer voor mezelf. Ook Tony werd anders. Hij zag haar best zitten, en dat maakte me niets uit, maar wat me pijn deed was dat hij naar mij niet meer omkeek(...). Vele avonden zaten ze met zijn allen aan tafel: mijn moeder, soms mijn vader, W., Tony, Ad en al wie Tony meebracht(...). Meestal moest ik ook nog haar en mijn moeder naar boven sleuren omdat ze te dronken waren om nog op hun benen te staan(...). Het klinkt gek, maar ik was zo beschaamd. Ik schaamde me als hij me nam terwijl C.V. erop kon zitten kijken. Ik vond het vervelend dat hij het dochtertje betastte. Ik wilde het niet meer zien, niet op mijn eigen terrein'.
Op 22 maart 1997 worden X1 en C.V. in de lokalen van de antenne-Neufchâteau tegenover elkaar gezet. Het resultaat van de confrontatie valt positief uit voor X1. C.V. heeft de neiging die hele periode te vergoelijken. Ze zegt eerst nadrukkelijk dat ze niks gemerkt heeft van seksuele contacten tussen X1 en Tony V., maar beseft blijkbaar niet dat alles gefilmd wordt. Tijdens een van de pauzes zegt ze dat ze het natuurlijk wel wist - en ze wist ook dat X1 toen pas dertien jaar oud was - maar voegt eraan toe dat ze destijds geen reden zag om daar zwaar aan te tillen. Iedereen scheen het normaal te vinden. 'Ik geloof niet dat zij liegt', zegt C.V. halfweg de confrontatie, 'maar ik heb een kruis gemaakt over mijn verleden en ben alles vergeten'. Het was een periode waarin ze veel dronk en het evenwicht een beetje kwijt was, wimpelt ze andere vragen van adjudant Mertens af. Eén uitspraak springt na afloop van de confrontatie in het oog. X1 heeft C.V. op een zeker ogenblik zo ver gekregen iets te lossen over de reden waarom ze na drie maanden plots halsoverkop de familie-Louf verliet. 'Op zekere dag is mijn dochtertje wenend bij mij gekomen', vertelt ze. 'Twee dagen later hebben we dat huis verlaten(...). Mijn dochter heeft gedragsstoornissen gekend na het verblijf bij de ouders van X1, maar ze heeft er nooit over willen praten'.
Het feit dat het bij C.V. ging om een baby van achttien maanden, werpt voor de onderzoekers een nieuw licht op de zaak. De dochter van C.V., begin 1997 al zestien jaar oud, wordt opgespoord en verhoord, en alweer zal dat resulteren in ingewikkelde praatsessies en paniekreacties. Voor de ploeg-De baets hierop kan doorwerken wordt ze bedank voor bewezen diensten.
Wanneer de speuders in maart 1997 de in- en uitgaande gesprekken op de telefoonlijn van C.V. natrekken, blijkt dat de vrouw in de dagen voor en na haar verhorenregelmatig communiceert met X1's jeugdvriendin Myriam Verstraeten en met onderlinge kennissen. Op Eén dag krijgt C.V. 38 telefoontjes van verschillende familieleden en kennissen die diezelfde dag ook contact opnemen met Myriam. Dit zou er kunnen op wijzen dat de twee vrouwen hun versie op elkaar willen afstemmen.

Gepost door: Stefaan | 12-08-09

er was eens Tony en zijn vrienden...en ze leefden nog lang en gelukkig en kregen vele kinderen. Eind 1996 heeft X1 al een tiental namen genoemd van vrouwen die mogelijk iets van haar jeugdjaren kunnen bevestigen. In de eerste weken van het nieuwe jaar begint de antenne-Neufchâteau deze vrouwen een voor een te contacteren. Vrij snel blijkt dat de slechtst mogelijke methode er hierbij in bestaat om met de deur in huis te vallen en op barse toon mede te delen dat het de zaak-Dutroux is die hen tot hier heeft gebracht. De eerste die wordt gecontacteerd, is Sandra D.-door X1 genoemd als een van de aanwezigen bij de moord op Véronique D. Sandra D. weigert elk contact. Ze kan zich niets herinneren van problemen in haar jeugd 'whatsoever'.
Een al even afwijzende reactie krijgt de BOB op 9 januari aanvankelijk ook van Nora De Boodt. Zij is een vroegere vriendin van X1 die meermaals zou zijn verkracht door Tony V. en door diens vrienden toen ze samen op vakantie gingen in Knokke. Getuige X4 heeft Nora bovendien midden december uit een setje foto's gehaald. Zij vertelde erbij dat Nora vaak werd gebruikt voor pornografische foto- en beeldopnamen. Nora lijkt zich aanvankelijk weinig van die aard te herinneren. Ze blijft herhalen dat ze niet inziet wat ze te vertellen zou kunnen hebben. Ze was van haar tiende tot haar veertiende inderdaad de beste vriendin van X1, zegt ze. X1 woonde toen al in Gent, en tijdens de vakanties mocht Nora wel eens mee naar de villa van de grootmoeder. Wat ze zich daarover nog zegt te herinneren, stemt hooguit voor een fractie overeen met het relaas van X1. 'Het was ten strengste verboden om naar de eerste verdieping van het huis te gaan. Die grootmoeder was heel streng'. X1, wist ze nog, had haar in die tijd verteld dat ze verliefd was op Tony. 'Ook die moeder was verliefd op die man'.
Wanneer de speuders haar pro forma nog wat vragen stellen over haar eigen jeugd, heeft Nora het stilletjes over haar vader die haar een paar keer heeft 'aangeraakt' toen ze veertien was. Maar verder geen problemen. Net voor de speuders haar willen bedanken voor de tijd, stort Nora in. Tussen de tranen door horen ze haar iets zeggen over haar vader en over 'dingen waarover ik niet kan praten'. Wanneer de speurders een tweede keer gaan aankloppen bij Nora, herhaalt zich het scenario. De vrouw heeft op twee dagen tijd een lichte metamorfose ondergaan. Ze heeft diepe wallen onder haar ogen en maakt een bijna doodse indruk. Ze herhaalt dat ze echt niet begrijpt waar de BOB haar tijd aan verdoet. Er was heus niets mis , daar in knokke. Aan het einde van het gesprek krijgt Nora stuiptrekkingen en murmelt ze iets over 'monsters' die haar in haar dromen achtervolgen.
Tijdens haar derde verhoor geeft Nora te kennen dat ze wil meewerken, maar dan enkel als anonieme getuige. Ook zij krijgt haar code: X7. Meewerken blijkt bij haar een relatief begrip. Ze praat over van alles en nog wat, maar zelden over haar jeugdvriendin. Waar ze de kans ziet, fietst ze een eind om dat heikele onderwerp heen en beschrijft ze haar eigen jeugd. Haar zus zit al zeven jaar in de psychiatrie en wordt hysterisch van zodra iemand haar probeert aan te raken. 'Er moeten heel erge dingen gebeurd zijn'. Haar vader had een fotolab en daar mochten ze als kind nooit binnen. 'Ik weet dat er met mij iets gebeurd is, maar ik weet niet wat. Ik durf niet in de spiegel te kijken en haat wanneer ik gefilmd of gefotografeerd word. Ik heb vaak depressies. Dan vlucht ik altijd weg in een kamer (...). Tijdens deze verhoren heb ik voortdurend de neiging om te wenen, maar ik weet niet waarom'.
De speurders proberen het begin maart nog eens, maar hoe langer het duurt, hoe minder X7 over X1 praat en hoe meer over haar zus, haar vader en haar nachtmerries. Haar vader had de gewoonte om haar zus met sigarettenpeuken te verminken, weet ze nog. Tijdens een laatste verhoor komt X7 er uiteindelijk toch toe om wat over X1 en Tony V. te vertellen, maar meer dan een simpele bevestiging van het feit dat ze een seksuele relatie hadden levert dat niet op. 'Er was iets met die vrouw, dat stond vast', zegt een speurder. 'Ze was een oester die voor ons onderzoek waarschijnlijk een parel bevatte. We kregen helaas niet de tijd om de oester open te maken'. Wanneer ze later wordt verhoord door de BOB van Gent, klapt Nora de Boodt helemaal dicht. Ze vertrouwt deze speurders voor geen cent en wil slechts praten nadat men haar duidelijkheid verschaft over geruchten als zouden er pornografische video-opnamen van haar zijn teruggevonden. Ze vraagt uitleg. 'Al was het maar om voor mezelf de dingen op een rijtje te kunnen zetten. Ik heb het gevoel dat men mij aan het lijntje houdt'.

Heel wat X1-sceptici achten het aannemelijk dat Regina Louf ergens tussen haar twaalfde en haar vijftiende in contact is gekomen met Tony V. en dat al haar verhalen terug te voeren zijn op de seksspelletjes die hij met haar speelde. Dat zij ook in de periode daarvoor seksueel misbruikt zou zijn , toen ze nog inwoonde bij haar grootmoeder, lijkt dan erg onwaarschijnlijk. Toch is er één getuige die dit deel van het verhaal bevestigt. X1 heeft haar naam al tijdens het tweede verhoor laten vallen: Conny De Windt uit Knokke. Conny is een jaar ouder dan X1. Zij zou met medeweten van haar ouders zijn misbruikt en in de villa van grootmoeder zijn ingeschakeld als kinderhoertje. Ook zij is door getuige X4 op foto herkend. X1 beschreef hoe zijzelf en Conny in Knokke tegen elkaar werden 'uitgespeeld'. Als de een niet bereidwillig genoeg was, dan moest de andere dat bekopen. X1 was niet zeker of Conny zou willen praten en gaf de speurders de raad mee te informeren naar 'kamers 7 en 9'.
Tijdens het eerste contact met de speurders barstte Conny De Windt in tranen uit. Ze begreep meteen waarover dit zou gaan. Nog voor het tot een eerste verhoor kwam, overhandigde ze een stapel geschriften en tekeningen uit haar jeugd en uit de periode waarin ze werd opgenomen in de Psychiatrische afdeling van het AZ te Brugge. Haar verhaal komt hierin naar voren in cryptische afbeeldingen van duivels met enorme geslachtsorganen, naakte mannen en vrouwen, scharen en vibrators. Conny De Windt is de eerste getuige die de gruwelijke krachtlijnen van het verhaal van X1 zal bevestigen. Ze vertelt hoe haar het beeld is bijgebleven van de grootmoeder die X1 met een revolver bedreigde omdat die geweigerd had te voldoen aan de wensen van een klant. Conny moest naar eigen zeggen ook klanten 'ontvangen'. Geconfronteerd met enkele foto's van huizen in Knokke wijst ze de villa van de grootmoeder van X1 aan als een van de adressen waar dat gebeurde. Eén feit herinnert ze zich heel levendig. In de villa werd ze op een bed gegooid door een man die haar verplichtte hem te pijpen. 'Ik weet niet meer wie het mij heeft geleerd, maar ik wist hoe ik mannen met de mond moest bevredigen. Ik ben daar ook anaal verkracht. Ik verbeet de pijn in de gordijnen'.
De vrouw wordt in totaal vier keer verhoord. Druppelsgewijs komt het verhaal naar boven, worden de details scherper en vallen haar remmen om te praten weg. 'Het gebeurde altijd in een van twee welbepaalde kamers in het hotel van die grootmoeder, altijd dezelfde', vertelt ze op 25 februari 1997. 'Vooraf werd mij gezegd in welke kamer ik moest zijn'. Van de daders herinnert Conny De Windt zich één naam: Monsieur. Het is een van de bijnamen die X1 tijdens haar allereerste verhoor noemde. Andere namen kan ze zich niet herinneren. 'De klanten werden ons ook niet voorgesteld', zegt ze. 'Ik weet dat ze Nederlands spraken, en dat ze ons gewoon behandelden als hoertjes'.
De grootmoeder van X1 waakte er volgens Conny over dat de meisjes aan de klanten gehoorzaamden. Als ze dat niet deden, sloeg ze met een ijzeren liniaal op hun vingers. Afhankelijk van de wensen van de klanten, werd ze door X1 of door haar grootmoeder aan een bed vastgebonden. Zelf moest ze X1 ook soms vastbinden. Vaak werd van hen verlangd dat ze samen vrijden voor de ogen van een zich masturberende klant. Wanneer het allemaal gebeurde, weet Conny de Windt niet zo goed meer. Ze lieert de ergste feiten aan het vierde leerjaar, toen ze negen à tien jaar oud was.
De getuigenis van Conny De Windt zet begin 1997 een zware steunpilaar onder het X1-dossier. Hoewel haar relaas weinig toevoegt aan wat X1 zelf al vertelde, maakt ze duidelijk dat, mits enig geduld, zelfs de meest onwaarschijnlijke delen van dit verhaal wel degelijk te verifïeren zijn. Op 20 mei komt er echter een abrupt einde aan de verhoren van Conny. In een telefoontje aan de BOB meldt ze dat ze niet langer wil meewerken. De spanningen binnen haar gezin zijn onhoudbaar geworden. Haar man wist eigenlijk niet alles. Tijdens het Pinksterweekeinde heeft ze eens goed met hem gepraat. Het gevolg was dat hij in een bui van razernij in zijn wagen is gesprongen en naar haar vader is gereden om die voor verrot te schelden. Conny's vader heeft bij die gelegenheid toe dat hij haar 'een paar keer' naar villa's in Knokke heeft gebracht, maar zegt dat hij geen idee had wat daar gebeurde... Na enig e discussie heeft hij het over 'oude histories' die het oprakelen niet waard zijn en dat zijn dochter misschien beter opnieuw geïnterneerd kan worden. Dat is ook het resultaat. Daags na de ruzie neemt Conny De Windt een hoge dosis medicijnen. Ze heeft de voorbije jaren al vier zelfmoordpogingen achter de rug, zo blijkt later. Verdere pogingen om met Conny te praten worden niet meer ondernomen. Wanneer hij wordt verhoord, laat haar vader de speurders luidruchtig weten dat 'het allemaal de schuld is van de groene lijn van Connerotte'. En een week later wordt Conny in een psychiatrische instelling opgenomen.

Gepost door: Stefaan | 12-08-09

er was eens Tony en zijn vrienden...en ze leefden nog lang en gelukkig en kregen vele kinderen. 'Tijdens deze verhoren heb ik voortdurend de neiging om te wenen, maar ik weet niet waarom'.
Getuige X-7, jeugdvriendin van X1, 1 februari 1997


Het was een van de vele dingen die Odette nooit begreep. Was het nu 's ochtends vroeg of 's avonds laat, het kon ten allen tijde over zijn lippen komen: 'zeg, ik moet nog even bij Madame Poupaert langs'. Wanneer zij hem vroeg wat hij daar nu weer te zoeken had, kon het antwoord variëren van 'een koffietje gaan drinken' tot 'zaken'. Eén keer keerde hij terug met een immense wonde in zijn gezicht. Een hond had hem gebeten, had hij uitgelegd.
Madame Poupaert was bijna vijftig en beantwoordde in geen enkel opzicht aan het type waar Tony V. op viel. Ze was een verzorgde dame, wist Odette, met één dochtertje en een man die nooit wat zei. Ze begreep het niet zo goed. Ze had al een paar keer een jaloerse toespeling gemaakt. Hij had haar verontwaardigd aangekeken: 'Ik en Madame Poupaert, hoe kom je daarbij?' Dat zijzelf niet zijn enige buitenechtelijke vriendin was, daar was Odette zeker van. Tony leidde een jachtig leven van seks, leugens en videotapes en dat aanvaardde ze. 'Ik was zelf nogal hongerig naar seks en zoals hij was er in bed geen betere' , vertelt ze. Tony was gehuwd, maar zelden thuis. Zijn wettige echtgenote scheen alles prima te vinden.
Wanneer ze op haar tijd met Tony terugblikt, is het woord magie nooit ver weg. Hij was geweldadig, brutaal, arrogant, bezitterig, macho. Zij was een moderne, zelfstandige vrouw. Ze had hem voor niks nodig. Toch liet ze zich gewillig commanderen. 'Hij ging helemaal in je op. Hij trachtte alles te weten over je. Soms had ik het gevoel dat zijn hoofd een computer was met een speciaal programma waarin alle zwakke plekken van de mensen in zijn omgeving opgeslagen zaten. Hij hield ervan om mensen het gevoel te geven dat hij ze kon chanteren. Ik stond daar verder niet bij stil.'
Madame Poupaert bleef het grote mysterie. Voor ze haar in levenden lijve had gezien, had ze zich het beeld gevormd van een voor rimpels immune schoonheidskoninging. Dat bleed bleek dan toch niet te kloppen. Ze was helemaal zoals Tony haar op een keer omschreven had, vond ze: 'Een ei'. Ze had Madame Poupaert eens gezien met haar dochtertje. Ze schatte het kind tien, elf jaar, sloeg er nauwelijks aandacht op. 'Het was een echt poppemieke, zo'n doodbraaf stil kind met een plooirokje en pas gepoetste schoentjes. Ze heete Regina. Het laatste wat in mij opkwam, was dat Tony voor dat scharminkel drie tot vier keer per week zo dringend naar Gent Moest. Ik weet niet wat ik moet denken van de hele X-1 affaire en ik kan moeilijk geloven dat Tony iets te maken heeft gehad met kindermoorden. En toch. Als ik het boek van Regina Louf Lees, kan ik niet anders zeggen dan dat alles wat zij over Tony Schrijft, klopt. Tot in de kleinste details. Voor mij was dat een schok'
Odette wordt begin 1998 één keer verhoord door de BOB van Antwerpen. Het parket van Gent, dat later pretendeert een onderzoek te hebben uitgevoerd naar de jeugd van X1, kent haar verhaal niet. Enkele elementen die men achteraf zal aanwijzen als 'ongerijmdheden in de verklaringen van X1' zijn dat na een gesprek met Odette plots veel minder. Zo heeft X1 haar ondervragers meermaals tot wanhoop gedreven door het antwoord schuldig te blijven op de vraag welke route ze aflegde om op een bepaalde plek aan te komen. Haar excuus klonk gaandeweg stereotiep. Ze zei dan dat ze niets had gezien omdat ze in de auto Tony had moeten Pijpen. Odette brengt het tijdens onze ontmoeting zelf ter sprake. 'Tony was werkelijk de specialist terzake. Hij kickte daarop. Dat gaf hem een machtsgevoel. Hij zette zich dan op de rechterrijstrook, vertraagde tot honderd per uur en duwde je hoofd tussen zijn kruis. Er waren tijden dat werkelijk elke autorit van een half uur of langer op die manier verliep'. Tony had nog meer van die grillen. Vrouwen die zich op commando moesten masturberen. Vagina's penetreren met flessen en kaarsen. Eén keer was Odette er getuige van hoe Tony een vriendin verkrachtte. Hij leek het probleem niet te zien.
Wat de kleine Regina Louf niet kon, kon de maîtresse wel: protesteren. Dat draaide uit op luidruchtige scènes waarbij hij in haar appartement alles kort en klein sloeg. De politie kwam Tony dan uit het huis zetten en acte nemen van haar klacht. Maar Tony had ook zijn charmerende kant. Kleine attenties, bloemstukken. Het resultaat was dat ze na elke klacht terug naar de politie stapte om ze weer in te trekken.
In verband met Madame Poupaert herinnert Odette zich dat die zich door Tony voor een totaal bedrag van 120.000 frank publiciteit in de bioscoop had laten aansmeren en dat daar een probleem rond gerezen was. Ze kon de factuur blijkbaar niet betalen. 120.000 frank is tevens het bedrag dat X1 noemt wanneer ze zegt dat ze door haar moeder aan Tony 'verkocht' is. 'Hij was verkoper van publiciteitsfilmpjes in bioscopen', vertelt Odette. 'In het bedrijf waar hij werkte, was hij veruit de meest succesvolle vertegenwoordiger. Hij smeet met geld. Voor hem was een nachtje stappen die naam niet waardig wanneer er geen twintig of dertig flessen champagne werden ontkurkt. Soms leek het alsof het erdoor jagen van zoveel mogelijk geld per week een doel op zich was. Hij was perfect tweetalig en had overal in België zijn adressen'.
Op één klein feitje na, heeft Odette nooit iets gemerkt dat zou kunnen wijzen op kinderprostitutie, pornohandel of kindermoorden. Eén keer heeft ze Tony V. betrapt in het bed van haar dochter. Er was niets gebeurd, verzekerde het meisje. Ze had een hartsgrondige hekel aan die nieuwe vriend van haar moeder. Wat haar opviel was, dat Tony V. de prille tiener bijna obsessioneel trachtte te surveilleren. Hij verbood haar een vriendje te hebben en stond erop haar bijna dagelijks zelf van school te gaan afhalen. Vreemd, voor iemand die zelf dag in dag uit zijn penis achterna loopt., vondt de maîtresse. Nu pas stelt ze zich vragen bij een aantal gebeurtenissen van toen. 'We hebben toen een duidelijke grens getrokken. Tony heeft die nog een paar keer trachten te overschrijden, maar er is daarna niets meer gebeurd.'
Dat Tony overal in België belangrijk volk kende, staat voor Odette wel als een paal boven water. In Luik was de vader van een plaatselijke substituut zijn vaste fuifgezel. In Gent was hij een graag geziene gast in stripteasebars, waar hij in het begin van de jaren tachtig reclamefilmpjes regisseerde. Hij was, zegt de maîtresse, nauw bevriend met de vader van Véronique D. en een zakenfamilie die door X1 in verband werd gebracht met verschillende kindermoorden. 'In dat milieu was elke gelegenheid goed voor een feest. Het waren receptiebeesten. Tony had daar veel vrienden. Hoewel hij maar een vertegenwoordiger was, en niet meer dan dat, viel het mij op hoe goed ze hem allemaal kenden. Ik herinner mij ook een café in Gent waar hij geregeld met een of andere rijkswachtcommandant'. Ook in het Antwerpse had Tony een metgezel in politionele kringen: de Schotense rijkswachter B.V.H. Tony V. was dol op paarden en was kind aan huis te Grobbendonk, Knokke, Bevekom en Libramont.
De speurders van de antenne-Neufchâteau weten begin 1997 niet zo ontzaglijk veel over de vermeende spilfiguur in hun onderzoek. Ze stellen wel vast dat hij nog steeds in contact staat met de ouders van X1. Kort nadat zij op 16 november 1996 tijdens een gesprek met haar moeder heeft gezegd dat ze ertoe wou helpen bijdragen dat geen enkel kind ooit nog dezelfde lotsbestemming zou kennen als Julie en Melissa, heeft die Tony V. gebeld. Zes maanden later, op 28 mei 1997 om 19.50 uur, registreert de BOB een telefoontje in omgekeerde richting. Het gesprek duurt iets minder dan negentien minuten.

Gepost door: Stefaan | 12-08-09

Download hier het dossier wikileaks over de perverten Tony Van Den Bogaert en Nihoul.
http://wikileaks.org/wiki/Belgium:_Dutroux_dossier_summary,_1235_pages,_2005

Gepost door: anonymus | 03-02-13

De commentaren zijn gesloten.